Na een weldoende nachtrust ontwaken we in een nat Ålesund, vandaag wordt een bewolkte dag met regelmatig regen. Geen erg, we nemen het zoals het is en we hebben alweer een autorit voor de boeg. Vandaag rijden we over de Trollstigen en Geiranger naar de blokhut aan het groene meer, het Oppstrynsvatnet. We laden de auto in en gaan al om iets na 9 op weg. De rit is ongeveer 280 km met heel dikwijls de nodige stops aan uitzichtpunten, we worden deze avond voor 6 uur verwacht in de blokhut.

Om een andere weg te nemen, kiezen we ervoor Ålesund te verlaten langs het noorden. Een kleine omweg om de eentonige E39 te vermijden, een mooie route over een reeks eilandjes en veel mooier. Iets voorbij Skodje nemen we dan toch de E39 tot aan de relatief nieuwe Tresfjordbrua (tol te betalen) waar we de E136 nemen richting Åndalsnes. Het landschap is hier al veel gevarieerder, de dreigende wolken zorgen voor een speciaal sfeertje.

In Åndalsnes slaan we af naar weg 63 en de Trollstigen. Op de parking van de Trollstigen camping, aan het begin van de bergweg, neemt Tilly het stuur over. Zij voelt zich veiliger achter het stuur op bochtige bergwegen en voor Marc geldt het omgekeerde. Al snel begint de weg aanzienlijk te stijgen met de nodige haarspeldbochten. Door het natte weer is het extra uitkijken maar traag en zeker komen we hoger, verkeer is er wel maar veel minder dan we op deze toeristische weg verwacht hadden. Al snel krijgen we de Stigfossen in het vizier die al snel verdwijnt en opnieuw verschijnt na elke bocht., vlak voor de brug stoppen we even voor dit natuurgeweld. In een nevel van water bewonderen we de wilde waterval in stilte. Watervallen doen ons telkens opnieuw versteld staan door hun kracht en schoonheid. Door de smeltende sneeuw zijn ze op dit moment nog spectaculairder. Af en toe verdwijnt de weg in de wolken en rijden we door een dichte mist om snel daarna nog een mooier panorama te krijgen over de indrukwekkende bergen. De muren van graniet zijn ontzagwekkend, het weer zorgt voor de ideale setting. Naarmate we het uitzichtpunt aan het Trollstigen senter naderen, ligt er nog volop sneeuw.

De regen weerhoudt ons niet om het wandelpad naar het panoramapunt helemaal ten einde te lopen. Een ontzagwekkend uitzicht over de hele bergweg doet ons verstillen, de granieten bergen maken dat we ons heel klein voelen, hier zie je de geboorte van een waterval. De wolken hangen niet te laag om dit moment te bederven. De machtige Noorse natuur verbaast ons elke keer, we keren deze pracht de rug toe en rijden verder naar Valldal. Voorbij het Trollstigen senter is de weg heel wat minder gevaarlijk, de omgeving blijft echter wondermooi. De nog steeds grote sneeuwvelden zorgen voor een magische omgeving. De weg daalt gestaag tot aan de Gudbrandsjuvet, waar we niet stoppen om geen tijd te verliezen. Even verder kunnen we de verleiding toch niet weerstaan om een mooie stroomversnelling en een kleine waterval in de Valldøla wat nader te bekijken. Marc neemt wat foto’s, er wacht ons nog een aanzienlijk stuk rijden naar de blokhut.

In Linge hebben we geluk en kunnen nagenoeg dadelijk de overzet nemen tot in Eidsdal. Weg 63 brengt ons alweer een heel stuk hoger naar de sneeuw en de bergen om dan weer te gaan dalen. Net voor Geiranger wordt het alweer een bergweg met een aanzienlijk dalingspercentage en heel veel haarspeldbochten. We zijn ondertussen al heel wat gewoon op dat gebied, deze weg staat bekend als de Ørnesvegen (de adelaarsweg), we stoppen een stuk voor het uitzichtpunt op een parking om de Geirangerfjord voor de eerste keer in al zijn pracht te aanschouwen.

In Geiranger is enorm veel volk, al snel merken we dat er een evenement is. We weten niet wat ons overkomt, er is bijna geen doorkomen aan. Iets voorbij het Geiranger bezoekerscentrum wordt het al heel wat minder druk en merken dat we opnieuw een bochtige bergweg voor de wielen krijgen. Hier laat Noorwegen zich van zijn mooiste kant zien, het fjordenlandschap is adembenemend mooi. Het zou niet mooier zijn als de lucht stralend blauw is. We houden nergens halt aan de uitzichtpunten, we komen hier nog terug in de loop van de volgende week. Bovendien is een parkeerplekje vinden bijna onmogelijk. We bevinden ons al snel in een wereld van sneeuw en ijs. Op 1000 m. boven zeeniveau stoppen we even aan de Djupvasshytta, het bergmeer is nog bijna helemaal bevroren met slechts hier en daar een wak. De thermometer staat op 7°, dikke jas, sjaal en muts aan om even een frisse neus te halen. Heerlijk die stilte, de rust en ja ook de kou maar we mogen geen tijd verliezen om rond 6 uur in de blokhut te zijn. De weg gaat licht glooiend verder door het winterse, wondere landschap en daalt al snel weer. Weg 63 is een topper die alles biedt wat we in Noorwegen zoeken, aan het einde draaien we de E15 op die ons door veel tunnels tot aan de afslag richting Flo brengt. We zijn op zoek naar Lidasanden aan het  Oppstrynsvatnet, het juiste adres vinden is geen sinecure omdat we alleen GPS-coördinaten hebben.

Onder de indruk van de natuurpracht onderweg komen we netjes op tijd aan, de sleutel zit gewoon op de deur. Als we de auto parkeren, valt ons dadelijk een betonnen gebouw op vlak naast de hut waar een fluitend geluid te horen is. We laden de bagage uit, nemen een korte time-out voor we nog boodschappen gaan doen in Stryn, wat een luxe dat de warenhuizen tot 23 u. geopend zijn. Het zal ons deugd doen om een hele week in een blokhut midden in de natuur tot rust te komen. Het enthousiasme daalt al snel als we merken dat de hut niet proper is. Heel ongewoon naar Noorse normen, de vloer ligt nog vol kruimels en ander vuil en niemand aanwezig om het te melden of we moeten bellen. Het schijnt hier de gewoonte te zijn dat de eigenaars zich niet laten zien en dat er een blad in de hut ligt met instructies, dit vinden wij toch een beetje raar maar ja we proberen ons aan te passen. We nemen ons voor om er ondanks alles het beste van te maken en onze vakantie niet te laten vergallen. Het uitzicht is onbetaalbaar mooi, de wolken komen en gaan en maken er een wonderlijk schouwspel van.

Tijd voor boodschappen, terug de auto in richting Stryn. Het is zaterdagavond, toch is er weinig volk op straat. We vinden een gezellig café waar we een kleinigheid kunnen eten aan een heel schappelijke prijs. Het Stryn Vertshus heeft een kleine kaart maar wat ze aanbieden wordt met veel zorg bereid en is goed verzorgd. Een eenvoudig eethuisje waar we vriendelijk en correct ontvangen worden en waar we nog zullen terugkeren in de loop van de komende dagen. De café americano double is zoals een goede, sterke koffie hoort te zijn met de glimlach opgediend. Nog even naar de Rema 1000 om wat eten in te slaan voor de komende dagen en dan wordt voor vandaag de blok erop gezet. We genieten in alle rust en met een fles cava van het prachtige uitzicht over het mooie meer van Oppstryn en worden al snel overvallen door een vermoeidheid die elke dag genadelozer toeslaat. Morgen nemen we een Noorse gewoonte over, zondag wordt rustdag. We zijn er allebei aan toe, voor vandaag houden we het voor bekeken. Het zandmannetje doet zijn werk heel efficiënt.

Zondagmorgen ontwaken we stilletjes aan en beginnen de dag met een kopje koffie. Daarna nemen we de tijd om rustig de tafel klaar te zetten voor een eenvoudig ontbijt. We pakken de bagage uit en genieten van de zondagse rust. Nu we het tempo wat verlagen, voelen we pas hoe moe we zijn. Voor de rest van de dag is er weinig te melden, af en toe even een klein ommetje buiten rond de hut, even buiten zitten maar het gefluit uit het betonnen gebouwtje stoort na een tijdje. Af en toe valt er een bui, de ideale omstandigheden om een rustige dag in te lassen. Morgen wacht nog een dag om het prachtige gebied rond de Nordfjord te ontdekken. Wandelen wordt niet gemakkelijk omdat er overal en nog heel laag veel sneeuw ligt, we zien wel wat de week brengt.