Na het ontbijt maken we ons stillaan klaar voor de ontdekking van de Lofoten, helemaal tot het zuidelijkste punt waar we met de auto kunnen komen in Å. De E10 is de hoofdweg en staat in de infobrochure als een heel drukke weg. Druk is hier relatief, we komen iets meer auto’s tegen dan we tot nu toe in Noorwegen gewoon zijn. Files hebben ze hier volgens ons nog nooit gehad, bij wegwerkzaamheden staan er hoogstens 10 à 15 wagens te wachten. Vandaag belooft het droog te blijven, de wolken zorgen hier voor een mooi spel van licht. Achter elke bocht wacht ons een nieuwe verrassing. Soms lijkt het of we recht op de besneeuwde bergen af die hier steil uit zee lijken te komen af te rijden, dan weer schijnen we recht het water in te rijden.

Het water heeft hier alle schakeringen van blauw, groen en turkoois, meestal met rotsen in de branding maar ook helderwitte mooie stranden. Met 10° graden halen we het niet in ons hoofd om hier ergens te gaan liggen zonnen, bovendien wacht ons nog te veel wondermoois om te ontdekken. De chauffeur houdt beter het zicht op de weg om niet van de redelijk smalle, bochtige weg te raken. Soms hebben we het gevoel dat we alleen op weg zijn, Marc wil regelmatig stoppen om foto’s te nemen. Snel, snel de dikke Transplantoux-jas, haarband of muts en handschoenen aan om de heldere lucht op te snuiven en een beetje langer van een uitzicht te genieten.

Na een tijdje verlaten we de E10 om over de 815 richting Stamsund te rijden. De weg wordt al snel heel smal met adembenemende zichten over zee en fjorden. Deze weg wordt nog minder gebruikt dan de E10, slecht sporadisch komt ons een tegenligger tegemoet. Een gevoel van alleen op de wereld bekruipt ons af en toe, dat zal ons vandaag nog een paar keer gebeuren. In Leknes de auto bijtanken, je weet maar nooit, de benzinstations zijn hier heel schaars. We raken meer en meer overweldigd door al de natuurpracht om ons heen, je voelt je hier dikwijls een heel klein stipje op de grote wereld.

Als eerste staat een bezoek aan de Glasshytta in Vikten op het programma. Vikten heeft een mooi zandstrand waar wat rotsen en stenen opgegooid zijn. Het ligt beschermd door de omringende bergen in een kleine inham, heeft een perfecte ligging met zicht op de middernachtzon. Hoewel zo lang gaan we hier niet blijven, het is nog maar pas middag geweest. In de directe omgeving van de glashut staan kunstwerken, die vindt je hier op de Lofoten op de onmogelijkste plaatsen, prachtig is dat. Even een kijkje gaan nemen in de glasblazerij, waar echt unieke stukken te koop staan. Niet echt onze smaak maar zeker de moeite van het bezoeken waard als je van mooi glaswerk houdt. Het café aan de overkant is nog niet open maar hier kunnen we een tas koffie krijgen met een zelfgebakken wafel erbij, heerlijk die Noorse wafels. Er was ons al gezegd dat de koffie in Noorwegen niet al te best was, tot nu toe valt het allemaal reuze mee. Overal kan je relatief goedkoop koffie uit een thermos schenken, een refill kost bijna niets en de koffie is echt wel te drinken. Hij heeft ook niet de bittere nasmaak die slechte koffie geeft. Toch missen we onze espressomachine. Maar nu wordt het tijd om de Lofoten verder te ontdekken.

Na regelmatige fotopauzes komen we in de late namiddag in Å toe. We willen naar het Tørrfiskmuseum waar de geschiedenis van de stokvis helemaal wordt uiteengezet maar staan voor een gesloten deur. Het museum blijkt vanaf 4 uur gesloten, terwijl op hun website staat dat het tot 6 uur open is. Maar geen erg, dan maar even het dorp in en onze weg terug aan te vangen. Zoals gewoonlijk hebben we veel meer tijd nodig gehad om hier te geraken. Ondertussen is het bijna etenstijd, we stoppen in Sørvågen bij een restaurant Maren Anna dat plaatselijke gerechten serveert. De tip hadden we gekregen op de Hurtigruten van de vrouw aan de receptie, Amanda, haar moeder runt het restaurant. We krijgen een tafel aan het raam met zicht op de haven en bestellen soep en een hoofdgerecht. Na een heerlijke vissoep kiezen we voor de vangst van de dag, heilbot. Er moet hier toch iets speciaals in de Noorse wateren zitten, ik maak thuis regelmatig heilbot klaar op verschillende manieren maar hier heeft hij een totaal andere, betere smaak. Na het eten rijden we verder noordwaarts, we hebben geen andere keuze dan dezelfde weg terug nemen, het ziet er allemaal zo anders uit dat we eraan twijfelen of we hier vandaag al geweest zijn.

De zon schijnt volop, mooier weer om de middernachtzon in al haar pracht mee te maken, wordt het tijdens ons verblijf waarschijnlijk niet meer. We rijden naar Eggum voor een fantastisch zicht op de middernachtzon. Iets voor half 11 staan we op de parking met zicht op de oneindige horizon. De hemel kleurt zo mooi en het is nog altijd zo licht. Dit moet je gezien hebben om het te geloven. Het is ijskoud, om op te warmen beginnen we aan de wandeling richting Unstad, niet helemaal want dat zou ons te ver leiden. Het is onwezenlijk dat we zo laat op de avond nog aan het wandelen zijn, we hebben nog energie te over. De zon zakt meer en meer richting zee, net als we denken dat ze de horizon gaat raken, klimt ze alweer. Wat is dit indrukwekkend, we worden er stil van. Bijna met open mond aanschouwen we dit fenomeen, dit overtreft ver onze verwachtingen. Ondertussen hebben we nog ± 8 km gewandeld, stilaan gaan we terug richting auto. Het is nog een uur voor we op Svinøya zijn, we rijden door een sprookjesachtig landschap, het licht verandert voortdurend. De bergen zijn nog steeds in een oranjerode gloed gehuld, het water heeft een kleur die we nog nooit gezien hebben. Vol van verrukking komen we terug aan het appartement waar we ook nog even genieten van het panorama over het water. We zijn voor de zoveelste keer overdonderd door de kracht en de schoonheid van de natuurlijke elementen. Pas als we in bed liggen, voelen we dat we toch een beetje vermoeid zijn en vallen als een blok in slaap.