Wandelen is na onze vakantie een beetje op de achtergrond verdrongen. Enerzijds is er de warmte, waar we allebei geen voorstanders van zijn, anderzijds is er het werk dat op ons lag te wachten na een maand in Noorwegen. De zomer is sowieso niet ons beste wandelseizoen, maar belofte maakt schuld en we hebben nog 3 kandidaten te stappen voor de verkiezing van “wandeling van het jaar”. Tijd dus om er nog eens een af te kruisen op de lijst van 5.

Gisteren was het nog eens tijd om de wandelschoenen aan te trekken. Deze keer gaat het naar Geel Bel voor de betover(en)de landduinenwandeling. Na een korte rit parkeren we de auto in de buurt van de Sint-Lambertuskerk, het startpunt van de wandeling. De route is een knooppuntenwandeling, gemakkelijk om te volgen zolang we de juiste knooppunten volgen.

Achter de kerk wacht ons dadelijk een onverhard pad tussen omheinde tuinen en velden. Het stemt ons goedgezind dat we al in de dorpskern volop door de natuur zijn omringd. Hoewel het bewolkt weer is en de temperaturen niet echt hoog zijn, valt ons op dat er relatief weinig zuurstof in de lucht is. Na een stukje gedeeltelijk verharde weg duiken we het bos in. Een prachtige landduin duikt voor ons op, even twijfelen we welke richting we moeten nemen maar aan de overkant zien we een bord met knooppunten staan. De bospaden zijn goed onderhouden, overal rondom ons horen we vrolijk gekwetter van vogels. Na het bos wacht een mooie dreef tussen velden door die ons naar een stukje hei leidt dat nog volop in herstel is, lezen we op een infobord van Natuurpunt. We klauteren even een landduin op om de omgeving goed te bekijken en te genieten van de rust. De heide ziet er nog een beetje kaal uit maar ongetwijfeld zien we hier over een paar jaar een landschap waar ‘onze’ Kempen zo gekend voor zijn. Sinds onze jeugd hebben we steeds meer van deze stukjes natuur zien verdwijnen, nu doet het ons goed dat er alles aan gedaan wordt om deze te herstellen in al hun schoonheid.

Na dit kleine oponthoud gaan we terug het bos in, af en toe komen we lopers of andere wandelaars tegen. Voor ons doemt een groene dreef op die tussen maïsvelden en akkers gaat.  Stilaan wordt de stilte doorbroken door verkeersgeluiden. We naderen het Volmolenbos waar we dwars doorheen stappen. Na dit bos komen we vlakbij de drukke ring van Mol, die we direct terug de rug mogen toekeren. Een verharde weg langs een nieuwe verkaveling met riante woningen mogen we even later verlaten om alweer het bos in te gaan. Het geruis van het verkeer vergezelt ons nog steeds, dat doet het groene rondom ons echter niet verbleken. Naar het einde van de wandeling toe wachten ons alleen nog maar verharde wegen, hoewel we niet mogen klagen. We pauzeren even voor een terrasje bij het Belshof bij een kopje koffie. Een mooie afsluiter voor een mooie wandeling. Na een 600-tal meter komen we terug aan de auto.

Volgens de informatie die we konden terugvinden op de website van de provincie Antwerpen, bestond deze wandeling voor ongeveer 60% uit onverharde wegen. Volgens ons wordt dat percentage niet gehaald. We hebben een aangename zaterdagnamiddag doorgebracht in de Kempense natuur, tijdens deze wandeling is het ons opgevallen hoe divers het landschap is. Het doet altijd deugd om er even tussenuit te zijn al is het maar voor een wandeling van bijna 10 km.