We hebben ons ingeschreven voor de fotozoektochten op wandelknooppunt.be en de eerste reeks foto’s kunnen we vinden in Heuvelland, op en rond de Rodeberg in Westouter. Op zaterdagochtend vertrekken we richting hotel Sparhof in Dranouter voor een verblijf van 3 dagen in Heuvelland. Door de sneeuwval zijn de wegen nog wat glad, we doen daardoor iets langer over de rit maar na Gent is er nog amper een spoor van sneeuw te vinden op de velden langs de autostrade. De weergoden zijn ons goedgezind, de temperatuur komt boven het vriespunt, het ideale wandelweer.

Iets na de middag arriveren we op de bestemming, hotel Sparhof ligt heel rustig tussen de velden met een weids uitzicht over de omgeving. De ontvangst is hartelijk, we mogen direct inchecken en daar maken we graag gebruik van. We zijn snel uitgepakt, eten een broodplankje en reserveren een tafel voor het diner zodat we niet meer op zoek moeten gaan na de wandeling.

De knooppunten voor de fotozoektocht in Heuvelland zijn:

34 – 36 – 37 – 40 – 41 – 60 – 61 – 62 – 13 – 14 – 8 – 7 – 6 – 3 – 59 – 2 – 1 – 19 – 20 – 21 – 64 – 65 – 23 – 24 – 25 – 26 – 27 – 31 – 32 – 34, de afstand bedraagt 10,8 km.

Over rustige wegen rijden we naar  het startpunt, de auto kunnen we parkeren aan het vervallen hotel Kosmos, waar Marc nog wat herinneringen ophaalt aan de tijd dat hij hier verbleef tijdens een vakantie met de CM als 12-jarige. Voor Tilly is het bang afwachten hoe de achillespees zich gaat gedragen met de nieuwe steunzolen, maar er zijn mogelijkheden om de wandeling op te splitsen. De fotozoektocht loopt grotendeels over onverharde wegen waarbij een aantal hellingen voor de nodige uitdaging zorgen. We passen de wandelsnelheid aan en speuren nauwgezet de omgeving af om geen enkele foto te missen. We genieten van de mooie natuur waarbij de omgeving voortdurend wisselt tussen bos en velden, keren af en toe op onze passen terug om nog eens extra te checken of we niets over het hoofd gezien hebben. De ondergrond is niet zompig, de vorst zit nog in de grond. Door de dooi van vandaag is het bovenste laagje ontdooit, hier en daar zijn er stukjes een beetje modderig maar we zakken nergens tot aan onze enkels in het slijk. Gelukkig zijn er knuppelpaden aangelegd over de moerasachtige grond. Niet de achillespees maar de tijd noodzaakt ons om een deel van de wandeling af te snijden. Aan knooppunt 14 maken we een doorsteek naar knooppunt 21, terug op het voorziene traject ontmoeten we nog een fotozoeker en trekken een stuk samen op. Tilly is aangenaam verrast als blijkt dat de gelopen afstand iets meer dan 10 km bedraagt en dat ze onderweg nooit echte pijn heeft gevoeld. Eindelijk een lichtpuntje aan de horizon, na iets meer dan een half jaar lijkt het in orde te komen.

We vangen op de parking tussen de bomen een glimp op van een prachtige ondergaande zon, Marc gaat op zoek naar een plek voor een paar mooie foto’s. Op de terugweg houden we in Loker even halt aan een demarcatiepaal die pal naast de weg staat. Die paal markeert een punt tot waar de Duitsers zijn opgerukt tijdens de Groote Oorlog. Op de achtergrond toveren de laatste zonnestralen een schitterend decor. Even verder zien we een ‘Cross of Sacrifice’ en besluiten nog een kijkje te nemen op het Locre No. 10 Cemetery waar we ingetogen genieten van de zonsondergang, hier liggen zowel Geallieerden als Duitsers begraven.

Ondertussen is het bijna 7 uur, in het hotel nemen we een verkwikkende douche en daarna met de voetjes onder tafel voor een heerlijk diner, de ideale afsluiter van een mooie dag. De gastronomische menu’s die Kobe Desramault hier vroeger op tafel toverde in zijn restaurant ‘In De Wulf’, zijn vervangen door heerlijke, betaalbare gerechten en wij genieten er na de inspanningen van vandaag des te meer van. De bediening is vriendelijk en correct, het menu dat wij gekozen hebben is lekker en met zorg bereid, de huiswijn smaakt heerlijk. Na het eten slaat de vermoeidheid toe, het is tijd om onder de wol te kruipen, gelukkig hoeven we alleen nog de trap op te gaan.