Zondagochtend staan we op terwijl de zon stilaan ontwaakt. Marc gaat zo snel mogelijk naar buiten, gewapend met zijn fototoestel, om dit mooie moment vast te leggen. Er is een uitgebreid ontbijtbuffet voorzien met verse producten, pure verwennerij.

Na het ontbijt rijden we naar de Menenpoort in Ieper, het startpunt van de autoroute Ypres Salient van 70 km. We gaan de Ieperboog verkennen, met de gratis app hebben we een navigatieroute ter beschikking. De route heeft als ondertitel ‘Van slagveld naar slachtveld’, niet echt iets om vrolijk van te worden maar dat houdt ons niet tegen om op zoek te gaan naar oorlogskerkhoven en gedenktekens. We gooien de volgorde wat overhoop en rijden eerst langs Hell Fire Corner naar Hooge Crater, waar zowel een soldatenkerkhof als een privé museum te vinden zijn. Op het Hooge Crater Cemetery zien we een koppel van elk graf afzonderlijk een foto nemen, wat onze nieuwsgierigheid prikkelt. Het echtpaar is een gepensioneerd Brits koppel dat jaarlijks 4 à 5 keer naar België komt en aan de hand van de namen op de graven op zoek gaat naar het verhaal van de soldaat in het graf. Ze vertellen ons nog dat ze soms gecontacteerd worden door families die hen vragen om in hun naam iets op het graf van hun voorouders te leggen.

Hooge Crater Cemetery

Onder de indruk van dit verhaal stappen we terug de auto in en rijden naar Sanctuary Wood Cemetry, hier liggen bijna 2.000 soldaten begraven waarvan 1.300 ongeïdentificeerd. We rijden naar het einde van de weg waar Hill 62 gelegen is, aan de gedenksteen hebben we een goed uitzicht op Ieper en de omgeving. Er is hevig slag geleverd door Canadezen omdat deze heuvel van groot strategisch belang was. We rijden terug over de Canadalaan, ook wel Maple Leaf Avenue genoemd, voor Canadezen een verwijzing naar het esdoornblad in hun vlag en zo genoemd omdat tijdens de Groote Oorlog hier vooral Canadezen gestreden hebben.

De volgende halte is Hill 60, hier vinden we het meest authentieke landschap uit WO I met mijnkraters, bunkers en schuilplaatsen. De heuvel is kunstmatig ontstaan bij de aanleg van de nabijgelegen spoorweg, door de Tunneling Companies werden Duitse stellingen ondergraven en opgeblazen. De heuvel viel 7 keer in andere handen, het landschap is daarvan de beste getuige. De tunnels lopen tot aan de Caterpillar, een mijnkrater aan de andere kant van de spoorwegbrug. Hill 60 is nog steeds een begraafplaats voor honderden anonieme gesneuvelden van vele nationaliteiten.

Het loopt tegen de middag, op weg naar Bedford House Cemetery proberen we een plaats te zoeken om een kleinigheid te eten, de eetgelegenheden liggen hier niet voor het oprapen. Dan maar eerst naar het kerkhof dat gelegen is op de plaats waar een kasteel was ten tijde van de oorlog. De Britten gaven het de naam Bedford House, hier werden gewonden verzorgd, de soldaten die het niet haalden werden op het kerkhof begraven. Op het eerste zicht is het een klein kerkhof maar door het ietwat ongewone ontwerp bedriegt de schijn. Op Enclosure 6 zijn gesneuvelden van WO II begraven, van daaruit zien we het ondertussen vertrouwde ‘Cross of Sacrifice’ een heel eind verder. Dit is het vijfde grootste Britse oorlogskerkhof gelegen aan de Ieperboog. Tijdens ons bezoek begint het te motregenen, toch nemen we de tijd om nog wat langs de graven te lopen.

Bedford House Cemetery

Onze volgende stop is de John McCrae site en het Essex Farm Cemetery. In deze voormalige verbandpost schreef de legerarts zijn beroemde gedicht ‘In Flanders Fields’. De poppy of klaproos is uitgegroeid tot het symbool van de oorlog 14-18. Terwijl we de plaquette staan te lezen gaan de hemelsluizen open, we besluiten het bezoek aan Essex Farm over te slaan en gaan iets te eten zoeken in Ieper.

Op de markt staat de kermis opgesteld, overal heerst een gezellige drukte, het toeristische seizoen is nu op zijn kalmst. We gaan de warmte opzoeken, eten een soepje en besluiten de rest van de autorit morgen verder te doen. We hebben geen zin om doornat te worden en Marc kan met dit regenweer geen mooie foto’s nemen. We lopen nog een beetje rond in Ieper, bezoeken de toeristische dienst in de Lakenhallen waar we nog wat info vragen en een boekje kopen over de Ypres Salient autoroute met uitgebreide beschrijvingen van de reeds bezochte en nog te bezoeken sites, de app blijkt in de praktijk slecht werkbaar, de navigatie blijkt wel een handige tool. We doden de tijd in een café, eten nog wat en gaan iets na half 8 richting Menenpoort. Stipt om 8 uur weerklinkt The Last Post onder de gewelven van dit monument, het blijft indrukwekkend. Zelfs de aanwezige scholieren en studenten van 2 Britse scholen verstommen bij de eerste klanken van dit eerbetoon.

Hoewel we onder de indruk zijn van de stille getuigen is vandaag toch geen deprimerende dag geworden. De rit terug naar hotel Sparhof verloopt grotendeels in stilte, de avond brengen we rustig door tot het tijd is om gaan te slapen.