De Hurtigruten nemen is voor Tilly al sinds begin jaren ’80 een grote droom. Noorwegen was toen nog echt voor avonturiers maar tijdens een gesprek over reizen naar onbekende bestemmingen, kwam deze zeeroute ter sprake, het zaadje was geplant. Toen ze Marc een aantal jaren later leerde kennen en we Noorwegen als een absolute bestemming voor één van onze vakanties begonnen te overwegen, kon ze Marc al snel overtuigen. Toen onze droom  meer dan 20 jaar later concrete vorm begon te krijgen, was het dan ook niet meer dan normaal dat een deel van deze zeereis niet kon ontbreken.

Sinds 1908 verbinden de schepen van Hurtigruten Bergen met Kirkenes, een stad vlakbij de Russische grens met 34 aanlegplaatsen. Van Bergen naar Kirkenes en terug duurt de reis 11 dagen, dat verklaart ook de naam ‘hurtig ruten’, wat snelle route betekent. Het is lang de enige verbinding geweest tussen het zuiden en het noorden. Aanvankelijk waren vracht en post de voornaamste bron van inkomsten, de regelmatige verbinding zorgde ervoor dat ook de Noorse bevolking dit vervoermiddel populair vond.. Met de komst van de wegen werd het vracht- en postvervoer minder belangrijk en sinds eind jaren ’70 is het vervoer van passagiers sterk toegenomen, hoewel tot op de dag van vandaag nog altijd goederen vervoerd worden.  De schepen zijn relatief klein met een vast uurschema, dat ervoor zorgt dat elke haven elke dag aangedaan wordt. Het staat bekend als de mooiste zeereis ter wereld, ook volgens National Geographic. De reis van Bergen naar Svolvær heeft onze verwachtingen overtroffen, wij vonden het een geweldige ervaring.

We hebben al gemerkt dat hygiëne heel belangrijk is op het schip, bij het verlaten en terug aan boord gaan, is er desinfecteringsmiddel. Het valt ons op hoe weinig mensen daar gebruik van maken. Niemand komt het restaurant in zonder eerst zijn of haar handen te ontsmetten, voor ons de normaalste zaak van de wereld, de meesten lijken echter verrast.

Afgelopen nacht heeft de Kong Harald een paar keer aangelegd, daar hebben we niets van gemerkt. ’s Morgens kunnen we vanuit ons bed direct genieten van de ongelooflijk mooie Noorse kust, we zijn nog onder de poolcirkel maar echt donker wordt het nooit. De zon is nog steeds van de partij met hier en daar wolken. Eerst gaan we ontbijten, zelfs hier al heb je keuze uit diverse soorten vis, die is zo ongelooflijk lekker dat we het niet kunnen laten. Het ziet er allemaal super verzorgd uit en het eten is van uitstekende kwaliteit. Na het ontbijt is het tijd voor een kleine ochtendwandeling op het dek en wat frisse lucht. Op het dek is het heel koud maar we zijn dik genoeg ingeduffeld en we snuiven de gezonde zeelucht met volle teugen op. Tot nu toe heeft Noorwegen ons zeker niet teleurgesteld, integendeel zelfs. Voor we te hard afkoelen, gaan we terug de warmte opzoeken en zoeken een mooi plaatsje om even te rusten. Om half 12 gaan we aanschuiven voor het lunchbuffet, weer een uitgebreide keuze en je raadt het nooit, we kiezen voor vis. Om 12 uur legt het schip aan in Ålesund, we hebben hier 3 uur de tijd om erop uit te gaan. De zon is ondertussen verdwenen maar de stad lonkt om ontdekt te worden. Hier komen we over een tiental dagen nog terug maar dan hebben we een lange autorit achter de rug en komen we pas ’s avonds aan om daags nadien door te rijden naar de blokhut bij Stryn. Eerst even een ommetje naar het hotel waar we dan één nacht verblijven en dan verder door de stad. De stad is in 1904 zwaar getroffen door een brand die bijna alle huizen heeft verwoest en is nadien helemaal terug opgetrokken in Art Nouveau-stijl. Het is er gezellig om rond te lopen en gaan tot aan de houten huizen aan de kade, die ontsnapt zijn aan de grote brand. Dan naar de kerk en terug naar het centrum door de mooie verzorgde straten. We hebben nog even de tijd om een bezoek te brengen aan het Jugendstilsenteret. De ruimte waar je binnenkomt, is een oude apotheek waar je vrij mag rondlopen maar wij betalen een ticket en gaan de tentoonstelling met unieke stukken bezoeken en vinden er ook informatie over de grote stadsbrand. Het wordt stilaan tijd om terug richting kade te gaan, om 15 uur vertrekt het schip en wachten doen ze niet op laatkomers. We wuiven de stad tot ziens en kiezen terug het ruime sop. In Molde, de volgende stop om 18 u. gaan we niet van boord. Hier regent het en Tilly is een beetje vermoeid, we besluiten aan boord te blijven en nog wat te schrijven om jullie op de hoogte houden van onze belevenissen. Om 20 u. worden we verwacht in het restaurant, een 3-gangen menu van Norway’s coastal kitchen om duimen en vingers bij af te likken. We worden verwend met lokale specialiteiten van de streken waar we die dag in de buurt (geweest) zijn. Na het diner nemen we nog een koffie voor we in Kristiansund aanleggen. Hier hebben we 3 kwartier de tijd om even rond te lopen. Een deugddoend wandelingetje  voor we onze kajuit gaan opzoeken. Een mooie zonsondergang zit er vandaag niet in, dus maar eens een dagje wat vroeger slapen. We zijn allebei aan een verkwikkende, langere nachtrust toe.

’s Morgens liggen we vanaf 7 uur aangemeerd in Trondheim onder een staalblauwe hemel. We doen het rustig aan om de grote drukte bij het ontbijt te vermijden. Tegen half 9 gaan we naar het restaurant en halen ons een bescheiden ontbijt. Iets na 9 gaan we richting stad in. We lopen langs de rivier naar het zuiden tot voorbij de Nidarosdom. De stad is nog volop aan het ontwaken en het is heerlijk toeven aan de oevers van de Nidelva .Trondheim is de derde grootste stad van Noorwegen, naar onze normen is het echter klein. Sinds de middeleeuwen is de stad een bekend pelgrimsoord en het einde van de Olavs route, toch is het hier rustig. Ook hier keren we nog terug als we terug zuidwaarts gaan en daarom laten we een bezoek aan de kathedraal links liggen. We willen de sfeer van de stad opsnuiven en struinen rustig verder door de straten om te genieten van het zonnetje. De tijd vliegt, het wordt tijd om terug richting Kong Harald te gaan zonder ons te moeten haasten. Na het ontsmetten van onze handen zoeken we een plaatsje op het dek. Door technische problemen met de brug, gaan de trossen een uur later dan voorzien los en zien we de stad stilaan verdwijnen. Dit wordt geen afscheid maar tot wederziens, we gaan naar dek 7 en rusten even uit terwijl de prachtige kust voorbijglijdt.

Na de lunch gaan we terug naar buiten, even later varen we voorbij de Kjeungskjær fyr, er wordt wat uitleg gegeven over deze bijzondere vuurtoren waar tot de jaren ’90 een vuurtorenwachter met zijn familie tijdens de winter woonden. De volgende stop is pas deze avond, na het avondeten. Ook dat was weer heel bijzonder met de beste ingrediënten. We worden hier verwend op culinair vlak, de zeelucht zorgt voor een gezonde eetlust. In Rørvik leggen we heel kort aan om te laden en te lossen, er wordt wat van de verloren tijd ingehaald. Het weer is ondertussen nog heel goed met mistflarden en wolken. We besluiten naar de kajuit te gaan en ons te ruste te leggen voor de nacht.

Om 7.48’19” wordt aangekondigd dat we de poolcirkel zijn overgestoken. We maken ons klaar voor het ontbijt en gaan dan naar het dek voor ons ochtendwandelingetje en de onvermijdelijk frisse neus. De lucht is helemaal dichtgetrokken, het is berekoud, we gaan na een kwartier terug binnen om wat op te warmen. Om 10 uur volgt een korte ceremonie op dek 7 om te vieren dat we nu in arctische wateren varen. Voor vrijwilligers is er een poolcirkeldoop voorzien die we niet willen missen. We nemen plaats op een bankje onder het toeziend oog van Neptunus en krijgen een pollepel ijswater op onze rug. Een onvergetelijke ervaring die we ons altijd zullen blijven herinneren, Marc springt bijna een meter de lucht in, Tilly houdt het een beetje bescheidener, hoewel. We krijgen een borrel om wat op te warmen en gaan droge kleren aantrekken in onze kajuit en onze spullen inpakken. Vandaag moeten we om 12 uur uitgecheckt zijn, we gaan onze spullen inpakken en in de bagageruimte zetten.

We gaan op tijd lunchen voor we in Bodø van boord gaan voor een uitstap naar de Saltstraumen, een natuurfenomeen dat we absoluut willen zien. De Saltstraumen zijn een getijdestroming met draaikolken tot wel 10 meter diameter en 5 meter diepte, die ontstaat door eb en vloed en het spectaculairst is bij springvloed, en is heel visrijk. Daar aangekomen hebben we een half uur de tijd en gaan naar het water. Op de rotsen heb je een mooi overzicht over de Saltstraumen, het is behoorlijk indrukwekkend. Stil geworden van dit natuurgeweld gaan we richting bus om het laatste deel van de reis op de Hurtigruten aan te vatten. We gaan het poolcirkelcertificaat ophalen en zoeken een warme plaats om van onze laatste uren aan boord te genieten.

Deze avond stappen we uit in Svolvær, de grootste stad op de Lofoten, voor een verblijf van 5 nachten. De beroemde Lofotenmuur die je kan zien bij het naderen van deze eilandengroep hult zich in wolken en mist. Door de mist heen merken we dat de sneeuw nog heel laag op de bergen ligt. Het weer wordt slechter en het begint zowaar te sneeuwen. De Lofoten hebben een speciaal welkom voorzien in de korte arctische lente. In Stamsund legt het schip voor de eerste keer aan op de eilanden die ons omschreven zijn als het topje van de Alpen die in de zee gegooid zijn. De Hurtigruten heeft nog altijd wat achterstand op het schema, daarom mogen alleen de passagiers die hier uitstappen of die de excursies geboekt hebben van boord. Zodra het laden en lossen van mensen en goederen ten einde is, gaan de trossen weer los. Nog even en we kunnen zelf van boord en aan ons Lofoten-avontuur beginnen. In Svolvær sneeuwt het nog altijd en is het rond het vriespunt. We laden snel de auto in, een kwartiertje later checken we in bij Svinøya Rorbuer en worden de weg gewezen naar de Vestfjordsuite met een magnifiek uitzicht over het water. De receptie is op zijn zachtst uitgedrukt heel speciaal, we komen in een interieur van een oude kruidenierswinkel en halen direct wat herinneringen op. Snel springen we in de wagen om nog wat van onze spullen uit te pakken en dan richting supermarkt, die is hier open tot 23 u. De middernachtzon is niet te zien, toch is het magisch om ’s nachts geen licht te moeten aansteken. Hoewel het mistig is, valt het op dat het licht constant veranderd. Om half één gaan we naar bed, als we wachten tot het donker wordt, zijn we een paar weken ouder. We hadden allebei een beetje gevreesd dat slapen een probleem zou worden maar integendeel. Een kwartiertje later slapen we allebei als een roos.