Mooier dan de droom

 

 

 

Direct na de thuiskomst van de tocht naar Compostella kreeg de volgende mijlpaal in ons leven vorm. Na meer dan 20 jaar werd het tijd om onze droom in vervulling te laten gaan, een rondreis in Noorwegen. Door de jaren heen was het lijstje met wat we allemaal wilden doen alsmaar langer geworden, hoog tijd dat we alles gingen wikken en wegen want ons budget was niet onbeperkt.

In oktober 2016 hebben we de knoop doorgehakt, we hadden een idee hoe onze droomreis eruit moest zien. Samen met Nordic werden onze plannen concreet, hier en daar nog wat aanpassingen volgens onze wens en de reis was geboekt. De wintermaanden zijn besteed aan het uitstippelen van de autoritten, bezienswaardigheden opzoeken, wandelingen uitzoeken om de beschikbare tijd zo goed mogelijk te besteden.

Begin mei 2017 nam de spanning alsmaar toe, de vertrekdatum naderde met rasse schreden. De blog nog op tijd online krijgen, bleek een grotere uitdaging dan gedacht. Zonder zorgen een maand eropuit trekken vergde de nodige organisatie. We waren gelukkig op tijd klaar en konden de laatste dagen rustig de bagage pakken. Een week voor de afreis heerste er een gezonde nervositeit en een gevoel van ongeloof, onze droom stond op het punt om werkelijkheid te worden.

Dag 1 Op maandag 22 mei, een dag voor de overtocht, bollen we richting Wankendorf, slechts een half uur rijden van Kiel. Dat blijkt geen overbodige luxe wanneer we in de buurt van Hamburg meer dan drie uur in een file terechtkomen. Een rit van 650 km heeft uiteindelijk bijna 12 uur geduurd.

Dag 2 Vandaag nemen we de overzetboot van Kiel naar Oslo, onze droom was geen bedrog en dat allemaal dankzij de anonieme donor die Marc een nieuw leven geschonken heeft. Op het water werd het al snel koud maar geen nood, de handschoenen, muts en sjaal waren binnen handbereik. De spanning van de afgelopen weken vloog weg in de wind, we genoten nog even van het uitzicht over het water en maken er een rustige avond van.

Dag 3 ’s Morgens op tijd aan dek om de eerste glimp op te vangen van het land van onze dromen. Het ontschepen gaat heel snel, we gaan even de sfeer opsnuiven in Oslo en zetten dan koers naar Geilo. We krijgen een instant vakantiegevoel, de schoonheid en de uitgestrektheid van het land overvalt ons. We zijn verbaasd dat overal op de heuvels en bergen nog volop sneeuw te zien is. De rit is uitgestippeld langs 5 staafkerken, die getuigen van het rijke Vikingverleden.

Dag 4 Omdat er overal nog te veel sneeuw ligt om te wandelen, nemen we de toeristische route langs de Hardangervidda, een betoverend winterlandschap van sneeuw en ijs. De Vöringfossen blijft een mysterie en is in dichte nevelen gehuld. In het Hardangervidda Natur Senter maken we kennis met Mark, een Belg die hier woont en werkt en wisselen contactgegevens uit. Zijn tip om de bergweg naar Hjølmo op te rijden nemen we ter harte, groot is onze verbazing als we de auto vastrijden op het ijs. Zonder bereik en met de hulp van een koppel Noren lukt het om Mark, de ingeweken Belg, te contacteren. Hij komt poolshoogte nemen en nodigt ons uit voor een bord soep, met liefde gemaakt door zijn partner Claudia, en nog een gezellige babbel.

Dag 5 Voor de rit naar Bergen maken we een omweg om de staafkerk van Borgund te bezoeken. De weg meandert door dalen, vanaf de omringende bergtoppen dondert het water langs ontelbare watervallen naar beneden. In Lærdal blijkt de bergweg naar Aurdal nog afgesloten, deze weg staat beter bekend als de sneeuwweg. Als alternatief nemen we de Lærdal tunnel, met zijn 24,5 km Europa’s langste tunnel, en maken een kleine omweg naar uitzichtpunt Stegastein. We mogen de afslag naar de Stalheimskleiva niet missen, een traject van 1,7 km met 13 haarspeldbochten en een dalingspercentage van 20%, voorzichtigheid geboden maar zeker de moeite waard voor wie niet bang is van een klein avontuur. Na een kort bezoek aan Voss komen we langs ontelbaar veel tunnels in Bergen aan. Door de kamerhoge ramen in Clarion hotel Admiral hebben we een verbluffend uitzicht op het feeëriek verlichte Bryggen aan de overkant van het water.

Dag 6 Bergen doet zijn naam van regenstad geen eer aan, het is een zonovergoten zomerse dag. Na lang aanschuiven wacht ons een onvergetelijk panorama over de stad en haar fjorden op Ulriken. In het centrum hebben we niet veel tijd meer over en wandelen langs het water naar Bryggen. We wandelen over de overdrukke vismarkt naar het hotel en gaan inchecken op Kong Harald, een schip uit de Hurtigrutenvloot, de verwachtingen zijn hooggespannen voor ‘de mooiste zeereis ter wereld’ die ons naar de Lofoten brengt. Aan dek zwaaien we Bergen vaarwel terwijl de zonsondergang de hemel in roze en paarse tinten kleurt.

Dag 7 – 9 Kong Harald is een middelgroot schip met een gemoedelijke sfeer. De schepen vervoeren nog altijd goederen die op elke aanlegplaats gelost en geladen worden. In elke aanlegplaats gaan we van boord om de sfeer op te snuiven. Bij het oversteken van de poolcirkel is een kleine ceremonie voorzien met een ijsdoop, voor de ‘dapperen’ is een klein opwarmertje voorzien. Na drie dagen nadert de bestemming met rasse schreden. Er wacht ons een adembenemende kennismaking met de Lofoten, een eilandengroep met ruige, grillige bergtoppen waar de sneeuw op sommige plaatsen nog bijna tot aan het water reikt. Bij aankomst in Svolvær, de grootste stad op de eilanden, begint het te sneeuwen. De temperatuur is amper boven nul, dit maakt duidelijk dat de arctische wereld heel anders is dan wat wij gewend zijn. Bij Svinøya rorbuer hebben we een appartement met panoramische ramen aan de rand van de zee en laten ons verrassen door het verstrijken van de tijd in een wereld waarin de zon niet ondergaat.

Dag 10 Tijdens een bezoek aan de toeristische dienst wordt afgeraden de komende twee dagen in de bergen te wandelen. We boeken een zeearendensafari met de rib boat voor de volgende dag waarna we naar het pittoresk gelegen vissersdorp Henningsvær rijden. Het kleine centrum laten we al snel achter ons terwijl we tussen de droogrekken vol stokvis wandelen met op de achtergrond de zee, de bergen en een schilderachtig panorama. Na een korte rit staan we aan het kerkje van Gimsøy, we bewonderen een wisselend lichtspel van lucht en wolken op het water. De stilte van de natuur is indrukwekkend en we krijgen een idee van de middernachtzon aan deze kant van de Lofoten. De avond gaat ongemerkt over in de nacht, we hebben ons alweer laten verrassen door het licht buiten.

Dag 11 De ontdekking van de eilandengroep gaat verder met een rit naar Å, de wegen zijn smal en naar Noorse maatstaven druk. Het licht tovert schilderachtige kleurnuances in de talrijke baaien en fjorden, de bergtoppen zien er bij elke oogopslag anders uit. Na elke bocht wacht ons een ander schouwspel, elk dorp wedijvert om de meest verbluffende ligging. De lucht is ondertussen helemaal opgeklaard, een mooie kans om de middernachtzon te bewonderen en we maken een omweg naar Eggum. De magie van de middernachtzon is overweldigend.

Dag 12 De zeearendensafari combineert het spotten van deze roofvogel met een rondvaart op de Trollfjord, een smalle fjord die uitmondt in de Raftsundet, een smalle zeestraat. Vanaf het water hebben we een prachtig zicht op het onherbergzame landschap, hier en daar duikt een groep huizen op. Een smalle geul tussen rotsen verbergt de fjord. Na een woordje uitleg van de kapitein vatten we de terugvaart aan en kunnen nog zeearenden spotten.

Dag 13 Na een tip van een bewoner wagen we een kans om de Tjeldbergtinden op te gaan, de ‘gemakkelijkste’ bergwandeling in de buurt van Svolvær. Het wordt echt klauterwerk maar we raken zonder problemen boven. Na een heel steile klim (het stijgingspercentage bleek na berekening 37% te zijn) worden we beloond met een adembenemend panorama. We mogen niet te lang talmen, er wacht ons nog een afdaling langs hetzelfde pad en we hebben in Børsen Spiserie een tafel gereserveerd voor het afscheidsdiner op de Lofoten en eten er héérlijke rendiersteak.

Dag 14 Met spijt in het hart laten we voorlopig de Lofoten achter ons en rijden op de weg naast Raftsundet naar Vesterålen, een eilandengroep noordwaarts. Na nog wat omwegen en tussenstops checken we in bij Andøy Frilufssenter, hier staat een blokhut met een weids uitzicht over de Buksnesfjord ter beschikking.

Dag 15 Een nieuw avontuur wacht ons, een walvissafari in Andenes, even lijkt het erop dat het weer roet in het eten gaat gooien. Vier uur later dan gepland varen we de haven uit, er staat een ijzige wind over de ruwe zee. Even later vangen we in de verte een glimp van een potvis op. 4 potvissen komen aan de oppervlakte ademhalen en duiken na een zwaai met de staartvin terug naar hun maal in de diepte. Na de kou op de zee, zoeken we de warmte van de auto op en rijden over de oostelijke weg terug naar Risøyhamn.

Dag 16  Een deel van het traject zuidwaarts maken we aan boord van Hurtigrutens Mitnatsol. Al snel bereiken we  Raftsundet en varen een tweede maal de smalle Trollfjord in. Nog een bezoekje aan Svolvær, aanmeren in Stamsund en we keren de eilandengroep de rug toe. Het afscheid is van een volmaakte schoonheid met een ondergaande zon die nog volop straalt aan een wolkeloze hemel, een emotioneel moment. Tijdens het oversteken van de zeestraat naar het vasteland doet de Mitnatsol, vertaald middernachtzon, haar naam alle eer aan.

Dag 17 De weersomstandigheden zijn perfect voor een dag aan boord, een wisselvallige dag die ons de gelegenheid geeft om wat te rusten. Toch gaan we hier en daar de sfeer opsnuiven aan wal en doen een paar korte wandelingetjes.

Dag 18 Om 8 uur gaan we in Trondheim van boord. Het centrum van de stad hebben we al bezocht. We maken een fikse wandeling naar het openluchtmuseum van Sverresborg en keren over de stuwdam, het pad door Iljadalen en langs de kade terug naar het hotel. Het belooft een wondermooie avond te worden en we maken nog een ommetje naar de Gamle Brua om bij valavond de Bakklandet te kunnen bewonderen.

Dag 19 Er wacht ons een lange autorit van Trondheim naar Ålesund. Om een beetje afwisseling te brengen verlaten we af en toe de brede E39 en nemen de kleinere wegen die langs de scherenkust slingeren. Tot nu toe hebben we nog geen enkele veerboot genomen, de vuurdoop wacht ons op weg naar Kristiansund. Ondertussen rijden we door een nogal eentonig, maar nog altijd mooi landschap (zouden we dan toch al teveel verwend zijn?). De Atlantische Weg is een echt staaltje van ingenieus vakmanschap, 8,5 km lang is en 8 bijzondere bruggen die diverse eilanden met mekaar verbinden. Daarna rijden we over de toeristische route langs Bud naar Molde. We strekken nog even de benen in het park aan het Aksla uitzichtpunt voor we in een diepe slaap verzinken met zicht op Ålesund.

Dag 20 Vandaag nog een autorit voor we in de buurt van Stryn neerstrijken voor een verblijf van een week. In Åndalsnes nemen we de beroemde Trollstigen. De laaghangende wolken maken het plaatje compleet en dompelen alles in een mystieke sfeer. De bijna loodrechte rotswanden, de Stigfossen en de besneeuwde toppen zijn adembenemend mooi. Boven heb je een zicht op de vele haarspeldbochten vergezeld van het overweldigende geluid van de waterval. In Geiranger moeten we ons een weg banen tussen de talloze geparkeerde auto’s aan de kant van de weg. We laten de drukte achter ons en komen terecht in een berglandschap dat bedekt is met sneeuw en ijs en komen behouden aan in de blokhut aan het Oppstrynsvatnet, een oase van rust.

Dag 21 De blokhut is mooi ingericht maar is helemaal niet proper en vertoont hier en daar mankementen, een tegenvaller. We voelen ons heel vermoeid en besluiten op deze zondag een rustdag te houden en te genieten van de mooie omgeving. Vanuit de woonkamer hebben we een magnifiek uitzicht over het groene meer omringd door besneeuwde bergtoppen die af en toe in een wolkensluier verdwijnen.

Dag 22 In het toeristisch kantoor wacht ons een volgende teleurstelling als de bediende nog nooit gehoord heeft over de gletsjers die we willen gaan bezoeken. Dan maar op eigen houtje naar de Kjenndalsbreen en ter plaatse bekijken wat de mogelijkheden zijn. Het wandelpad is uitstekend maar gaat al snel over in een moeilijk begaanbaar pad met puntige stenen die glibberig zijn van de regen. We nemen geen onnodige risico’s, voor we terug aan de auto zijn, valt de regen met bakken uit de hemel. De laaghangende wolken zien er dreigend uit, het bezoek aan de Bødalsbreen laten we voor gezien.

Dag 23 Door het regenachtige weer maken we een uitstap langs de Nordfjord naar de Kannesteinen. De omgeving is prachtig met als enige geluid het ruisen van de zee. Op de terugweg brengen we een bezoekje aan Nordfjordeid, slaan af naar de panoramaweg langs de Nordfjord en krijgen een aaneenschakeling van droomplaatjes te zien. We vinden na enig zoekwerk de Tvinnefossen en laten ons overdonderen door het oorverdovend geraas op het pad achter de waterval. Nog even genieten van de verbluffende uitzichten vanop de weg over de Nordfjord en dan de rust van de blokhut opzoeken.

Dag 24 Op tijd op voor de vroege overzet van Hellesylt naar Geiranger om de drukte voor te blijven. Tevergeefs zo blijkt als we in Geiranger onder de voet worden gelopen door een massa toeristen van een cruiseschip. De plaats die op de Unesco Werelderfgoedlijst staat, kan ons niet bekoren. We vinden toch een rustig plekje aan het water terwijl we wachten op de aankomst van het Hurtigruten schip. We ontvluchten de drukte en betalen de tol naar het Dalsnibba uitzichtpunt. Het panorama is een dikke tegenvaller door de blauwe mist in het dal die afkomstig is van het cruiseschip dat al de hele dag ligt aangemeerd. Als we nog geconfronteerd worden door een bende onbeschofte Chinezen is de maat vol. We snakken naar een beetje rust, rijden naar Grotli waar we voor een gesloten Strynefjellsveg staan en keren teleurgesteld terug naar de blokhut.

Dag 25 Komt het door de teleurstellingen van de afgelopen dagen, door de slechte weersomstandigheden waardoor we geen mogelijkheid zien om te gaan wandelen, de mankementjes in de blokhut die ons op de zenuwen beginnen te werken of is het een combinatie van al deze factoren samen. Marc voelt zich doodongelukkig en wil hier niet langer blijven. We besluiten om bij Jetske van Nordic te informeren naar een alternatief voor de komende twee dagen. Na anderhalf uur wachten krijgen we een telefoontje dat we naar Geilo kunnen terugkeren met verblijf in een ander hotel, de extra autorit nemen we er voor lief bij. In Lom slaan we af naar de Sognefjellet. Deze toeristische route is een aaneenschakeling van prentkaarten vol afwisseling dwars door nationale parken met weinig verkeer. Het enige gezelschap zijn de schapen die we her en der zien, in Lærdal grijpen we de  kans nu de sneeuwweg geopend is, we rijden tussen metershoge muren van sneeuw, houden nog even halt aan Stegastein en komen laat aan in Vestlia Resort in Geilo.

Dag 26 Even langs de toeristische dienst om de wandelmogelijkheden te bekijken. Na enig beraad vatten we de klim naar de Prestholtseter aan. Een steile klim, die verandert in een lichtglooiende vlakte naast een woest bergriviertje, idyllischer kan bijna niet. Het pad is smal en zompig, we steken een aantal sneeuwvelden over en krijgen de boerderij in het oog. Daarna nemen we de onverharde weg in de richting van Havsdal waar we het pad naar Geilo niet vinden. Ondertussen begint de vermoeidheid toe te slaan, na 16 km hebben we nog 5 km voor de boeg. We besluiten ergens aan te bellen om een taxi op te bellen, de dochter des huizes is zo vriendelijk ons met de auto naar de parking te voeren, we bedanken haar met een klein Belgisch cadeau.

Dag 27 Het einde van de reis nadert, vandaag willen we niet teveel van de E-wegen afwijken maar we kunnen het niet laten als we een weg de berg op zien slingeren. Een snelle blik op de kaart leert ons dat dit geen grote omweg betekent. We belanden in een stukje Noorwegen dat populair is bij de bevolking zoals blijkt uit het grote aantal hutten, die overal verspreid staan. De sightseeing tour eindigt in Vikersund waar we de E35 opgaan die ons naar Oslo brengt. Het uitzicht aan Scandic Holmenkollen Park over de hoofdstad is verbluffend.

Dag 28 De laatste dag op Noorse bodem maar dat mag de pret niet drukken. We nemen de metro naar het centrum van Oslo en gaan eerst naar het Operagebouw, een architectonisch hoogstandje. Vandaar gaat het naar de Karl Johannsgate, de winkelstraat die er op zondag relatief rustig bij ligt. Aan het Stortinget, het parlementsgebouw, rusten we even uit op een terrasje. We gaan verder tot aan het koninklijk slot. Hier wijken we af van de door toeristen platgetreden paden voor een bezoekje aan Schrøders restaurant, het stamcafé van Jo Nesbø’s Harry Hole. We bewonderen de oudste kerk in Oslo voor we naar het wandelpad naast de Akerselva wandelen. In Grønland nemen we de metro terug naar het hotel waar we bij een glas wijn nog nagenieten van een verbluffend uitzicht in de avondzon.

Dag 29 De laatste uren op Noorse bodem, op de ferry zwaaien we aan dek Oslo tot ziens. We pinken een traantje weg en genieten in de koude zeewind en al rustend in de hut van het voorbijglijdende landschap. Bij het diner schildert de ondergaande zon het wolkendek in een rijk kleurenpalet terwijl we terugkijken op een reis die onze droom meer dan overtroffen heeft.

Dag 30 Terug met onze voeten op het vasteland missen we de rust, de stilte, de onmetelijkheid en ongereptheid van de natuur. Het drukke verkeer komt onwennig over, we zijn amper 3 uur in Duitsland wanneer we door een ellenlange file opgehouden worden. Verder verloopt de rit huiswaarts vlot en probleemloos. Bijna 5000 km op de kilometerteller en ongeveer 1680 zeemijl verder zijn we terug thuis, met een koffer vol onvergetelijke herinneringen.

Was het de moeite waard om meer dan 20 jaar een droom te koesteren? Het antwoord is volmondig en éénstemmig JA. Noorwegen heeft ons in elk opzicht met verstomming geslagen. Eerst en vooral is er de ongerepte onmetelijkheid van de natuur, de stilte, de wilde dieren die we in hun natuurlijke omgeving hebben gezien, de middernachtzon die ons betoverd heeft. Voeg daar nog de steden waar het, naar onze maatstaven, helemaal niet druk is, het weinige verkeer, het weer met opmerkelijk weinig regen en de kalmte van de bevolking bij en onze droomreis kan meer dan perfect genoemd worden.

Hebben we alles kunnen doen wat we gepland hadden? Hierop moeten we neen zeggen maar dat was onmogelijk omdat Tilly voor elk type weer iets voorzien had. Veel geplande wandelingen waren omwille van de grote hoeveelheid sneeuw na een koud en lang voorjaar niet mogelijk, we hebben de dagtochten vervangen door kortere wandelingen. Het is ons duidelijk geworden dat eenmaal je de hellingen opgaat, het terrein heel ruw en moeilijk begaanbaar en de paden heel steil zijn maar dat weegt niet op tegen de prachtige omgeving die je helemaal omringt en het plezier van het bewegen. Het gebrek aan respect, het ongeduld en de overrompeling van de stroom toeristen die de cruiseschepen uitspuwen, hebben een negatief beeld achtergelaten van plaatsen die meer dan de moeite van het bezoeken waard zijn. Toch hebben we unieke ervaringen en onvergetelijke herinneringen in onze bagage mee naar huis gebracht.

Het stressvrije leven van de Noorse bevolking staat in schril contrast met de hectische maatschappij waarin wij leven. De eerste weken ondervonden we aanzienlijke aanpassingsproblemen: we moeten wennen aan het altijd aanwezige lawaai, het drukke verkeer is overrompelend, we raken niet gewoon aan de ratrace waarmee je geconfronteerd wordt eenmaal je de deur uitgaat. Keer op keer bekijken we de talloze foto’s die het vakantiegevoel telkens terugbrengen.

Mark en Claudia hebben ons uitgenodigd om een keer bij hen te komen logeren, een vriendelijk gebaar waar we zeker op in willen gaan. We hebben Noorwegen geen vaarwel gezegd, het smaakt naar meer, veel meer.

 

Met speciale dank aan reisorganisator Nordic, die onze wensen in een concrete vorm hebben gegoten en hun uitstekende service en bijstand.