Naar de top van de kale berg

 

 

 

In oktober was het zover: de voorbereiding in groepsverband begon. Een wandeling in Landen, meteen een afknapper want door een wegvergissing werden de geplande 7 kilometer er 12 en wij stikkapot.
We waren vastbesloten om de top te halen, maar hebben toch op het punt gestaan om op te geven. De afstanden werden langer en langer, er werd sneller gestapt en we hingen altijd aan het staartje. We zagen het niet meer zitten, maar Sabine moedigde ons aan om toch door te bijten.

Op 20 juni 2015 vatten we onder het toeziend oog van professor Vanhaecke en een stralende zon onze tocht naar de top aan. Iedereen met zijn eigen rugzak gevuld met de herinneringen aan een vorig leven en de noodzakelijke drank en mondvoorraad.
De eerste kilometers bleken een licht glooiende boswandeling, we vroegen ons af waar die zware voorbereiding voor nodig was. Iedereen was in opperbeste stemming tot na een uurtje een probleempje opdook: het pad splitste zich in 3 en niemand wist met zekerheid welk te nemen. Na wat geaarzel vonden we de juiste weg, daarna werd het pad alsmaar steiler, er waren zelden nog vlakke stukjes. Even later bracht een verkeerd genomen pad ons naar een plek met een adembenemend uitzicht over de valleien rond de Mont Ventoux. Noodgedwongen namen we een pauze terwijl 2 mensen gingen uitzoeken waar we verkeerd waren gelopen, wij genoten van het mooie panorama. Tegen de middag arriveerden we op onze picknickplaats. één voor één sijpelden er echter verontrustende berichten door: de fietsers moesten afstappen aan Chalet Renard wegens windsnelheden tot 100 km/u, deelnemers werden gewoon van de fiets geblazen. We begonnen het ergste te vrezen, maar Diethard kwam gelukkig melden dat wij verder konden stappen, de busjes die ons boven zouden ophalen mochten nog wel naar de top.
Nadat we de innerlijke mens versterkt hadden, trokken we verder. Al snel maakte het bos plaats voor de overbekende keien van de kale berg. Het stappen werd moeilijker, er volgden enkele echt steile stukken maar vooral: we maakten onaangenaam kennis met de overbekende mistral die ons bijna letterlijk van de sokken blies. Alles wat los hing werd opgeborgen, zonder wandelstokken kon je amper recht blijven. Het uitzicht was adembenemend maar veel tijd om ervan te genieten hadden we niet, al onze aandacht ging naar het overeind blijven. Het werd zwaar.
We naderden het doel, niet met rasse schreden, maar stapje voor stapje. De “Col de Tempête”, net voor de top, deed zijn naam alle eer aan. Windstoten van meer dan 110 km/u brachten velen in moeilijkheden maar het eindpunt was in zicht. De getransplanteerden werden naar voor geroepen, aan hen de eer om als eerste de top te bereiken. Een onbeschrijfelijk gevoel. We vielen geëmotioneerd en trots in elkaars armen, blij dat we het gehaald hadden, in stilte de donor dankend. Tranen van geluk stroomden. Topprestaties na een harttransplantatie zijn dus nog wél mogelijk!

Exact 7 uur en 40 minuten na ons vertrek stonden we boven op de Mont Ventoux! Net geen twee jaar na de transplantatie, we konden het amper zelf geloven.

Sedertdien hebben we nog vele kilometers gestapt, de maandelijkse wandelingen met de Transplantoux wandelgroep (Plus ondertussen) of met ons tweetjes. Veel mooie plekjes ontdekt, dichtbij of wat verder. In de zomer van 2016, net voor de 3e transplantatieverjaardag wandelden we de 1000e kilometer tijdens ons leven in extra tijd op de teller.

De Mont Ventoux is ook figuurlijk een berg die we overwonnen hebben, De beklimming heeft ons doen inzien dat dromen geen bedrog zijn. Het vertrouwen in de toekomst kwam stilaan terug, samen met het inzicht dat dit nog maar het begin was.