We ontwaken met grijs, regenachtig weer, de weersvoorspellingen voor vandaag zijn niet echt rooskleurig met veel buien tot in de late namiddag. We overleggen bij het ontbijt of we toch een wandeling gaan doen. De rotsige ondergrond en de steile hellingen weerhouden ons ervan om de sprong te wagen.  Na het ontbijt maken we ons klaar voor een autorit langs het Hornindalsvatnet en de Nordfjord tot Måløy en de Kannesteinen, een door de zee gepolijste steen in de vorm van een paddenstoel.

Op weg naar Måløy rijden we over de E39 langs het Hornindalsvatnet, het diepste meer van Europa. In Nordfordeid vervolgen we onze weg over de E15 tot in Måløy en hebben we ruimschoots de kans om het wonderlijke fjordenlandschap te bewonderen. Het wolkenspel en af en toe een stevige bui maken het zeker niet minder mooi. De wegen zijn, zoals we reeds gewoon zijn, helemaal niet druk. Net over de brug in Måløy slingert een heel smalle weg zich langs de kustlijn. Bijna aan het einde van deze weg gaan we op zoek naar de Kannesteinen. Vanop de parking is een kort wandelpad naar de rotsige kust vanwaar we een mooi zicht krijgen op de grillig gevormde steen en een vuurtoren aan de overkant van de baai. Het valt ons een beetje tegen dat de steen veel kleiner is dan we verwacht hadden, toch raken we niet uitgekeken op het breken van de golven. We klauteren nog wat over keien en rotsen om de steen vanuit een ander perspectief te bekijken. De wolken hullen de kleine baai ondertussen in een mysterieuze mist, de vuurtoren verdwijnt in de wolken. Het spectaculaire spel van water, lucht en wind fascineert ons. We nemen de tijd om van deze plek en een droog moment in het wisselvallige weer te genieten.

Het weer was ons niet goed gezind, op de terugweg begint het te gieten. Even overwegen we om nog naar de Kråkenes fyr te rijden, het is een omweg van iets meer dan een uur. De wolken hullen de zee nog altijd in een dichte sluier, de kans dat we een mooi uitzicht hebben aan de vuurtoren lijkt ons heel klein. We keren daarom terug tot in Nordfjordeid, waar we even stoppen om de benen te strekken en een kop koffie. Het is een klein sluimerend stadje waar heel weinig open is en heel veel kapperszaken zijn. Na wat zoekwerk vinden we een kapster die ook koffie serveert. Ze serveert de lekkerste koffie die we tot nu toe in Noorwegen gedronken hebben en geven haar daarvoor een gemeend compliment. Nog een klein rondje verder door het stadje om dan de regio van de Nordfjord verder te verkennen.

Vanaf Nordfjordeid nemen we de panoramaweg langs de Nordfjord. Weg 698 slingert zich hoger langs de hellingen van de fjord met veel panoramapunten. Ondertussen is het weer wat opgeklaard en laat de zon zich af en toe zien. De Nordfjord toont zich zoals we het kennen van de reisbrochures. Af en toe duiken we één van de talrijke tunnels in, een noodzakelijk kwaad. We nemen ruimschoots de tijd om rustig cruisend van het ene schitterende uitzicht na het andere te genieten en stoppen regelmatig om de nodige foto’s te nemen en de rust en stilte van het landschap tot ons door te laten dringen. Langs deze weg zien we overal boerderijen en wordt druk op het land gewerkt. Tilly heeft opgezocht dat ergens langs deze weg de Tvinnefoss naar beneden valt om uit te monden in de Nordfjord. We vinden echter geen aanwijzing waar we moeten afslaan en besluiten het een beetje verder aan een paar jongens te vragen. We moeten een stukje terugkeren, even later zien we dan toch een bord langs de kant van de weg. We vinden het toch een beetje vreemd dat de waterval maar vanuit één richting staat aangegeven. Op de parking staat zowaar een auto met een Belgische nummerplaat, een zeldzaamheid in dit mooie land. Ongeveer een kwartiertje wandelen later, horen we het oorverdovende geluid van het water. Het laatste stukje dat leidt tot achter de waterval is bezaaid met stenen en rotsen, toch willen we dit spektakel voor geen geld missen. Na wat klauterwerk staan we achter een gordijn van water en voelen de kracht van de natuur. Indrukwekkend is dat, we zijn sterk onder de indruk. Aan het kerkje van Roset houden we nog een laatste keer halt, het uitzicht vanop het kerkhof op een bocht in de Innvikfjord is magnifiek. Een schip schildert een spectaculair kielzog in het gladde water, we voelen ons rijk van geluk.

Stilaan wordt het tijd om naar de blokhut terug te keren. De tijd is omgevlogen, we stoppen nog even voor een hap bij Stryn Kaffébar og Vertshus. Stilaan komt er een einde aan alweer een dag vol mooie herinneringen. Morgen wordt een droge dag voorspeld en rijden we naar Hellesylt om de overzet naar Geiranger te nemen.