Vrijdag 27 april, een mooie lentedag met aangename wandeltemperaturen. We vertrekken rond half 10 om het grootste ochtendleed op de autosnelwegen te ontwijken naar het Pajottenland. Het beginpunt voor fotozoektocht 2 ligt aan provinciaal domein De Gavers in Geraardsbergen. Gewapend met camera, mondvoorraad en vol goede moed zijn we klaar om de omgeving af te speuren om de details op de foto’s te kunnen vinden.

 

De knooppunten voor de fotozoektocht in het Pajottenland zijn:

1 – 3 – 94 – 95 – 29 – 30 – 619 – 616 – 69 – 68 – 617 – 618 – 12 – 10 – 27 – 11 – 4 – 1 , afstand 13,2 km. Onze wandelgps kwam aan een afstand van 14,7 km nadat Marc een paar afwijkingen van het pad eruit gehaald heeft.

 

We wandelen een stukje door het prachtige domein naar de oevers van de Dender waar we even later het jaagpad verlaten. Over een klein stuk verharde wegen komen we op een mooi wandelpad om voor de eerste keer de Bosberg te beklimmen. Langs weidse velden wacht ons een kleine verrassing in de bossen waar de boshyacinten hun paarse pracht tentoonstellen. Hier en daar gaat het relatief steil, boven slaan we linksaf, de bosbodem is bezaaid met witte bosanemonen en nog meer boshyacinten. Het pad brengt ons terug aan de voet van de heuvel die bij wielerliefhebbers bekend is van de Ronde van Vlaanderen. Door een woonwijk langs verharde wegen, waar we onze ogen nog eens extra de kost geven voor de fotozoektocht, wacht de heuvel voor de tweede keer.

Veel tijd om op adem te komen is er niet, de bosberg mogen we over een ander pad opnieuw beklimmen. In het Kluysbos is de ons omringende stilte indrukwekkend, hier valt het op hoe zeldzaam deze plekken zijn geworden in de Vlaamse natuur. Alweer spreid een tapijt vol voorjaarsbloeiers zich uit, we genieten met volle teugen. We verlaten het bos en komen langs akkers en velden met weidse uitzichten, even later passeren we een huis waar alleen de buitenmuren nog rechtstaan. Het bordje ‘Te koop’ vermeld dat het hier om een te renoveren woning gaat, wat ons overbodige informatie lijkt. Aan het einde van de beruchte kasseistrook naar de top van de Bosberg kunnen we rusten op het terras van een café met een hapje en een drankje. Dit is het decor waar tijdens meerdere voorjaarsklassiekers geen doorkomen aan is omdat de wegen meer dan eens worden afgesloten.

De tijd tikt rustig verder, we mogen niet teveel tijd meer verliezen om nog op een redelijk uur thuis te zijn. Een heel klein stukje mogen we de weg naar beneden volgen, al snel slaan we af naar het Raspaillebos, een plaats waar de lucht gevuld is met geuren en kleuren. De geur is afkomstig van het bloeiende daslook dat ons aan alle kanten omringd, afgewisseld met bosanemonen en boshyacinten. Het zonlicht schijnt diffuus door het nieuwe lentegroen aan de bomen, een betoverend schouwspel. De zon verdwijnt snel weer achter de wolken, in de Bronbossen vangen nog een laatste glimp op van de paarse boshyacinten.  Vandaag hebben we deze wonderlijke natuurpracht bijna voor ons alleen, weliswaar niet zo uitbundig als in het Hallerbos, waar het op dit moment over de koppen lopen is, maar toch prachtig.

Over een veldwegeltje naderen we het dorp Onkerzele, door de kleine dorpskern wandelen we naar de parking. Helaas vinden we de auto lichtjes beschadigd terug, een onoplettende chauffeur heeft de zijkant geraakt met als gevolg een losgekomen spatbord en een bluts aan het voorwiel. Het gebrek aan respect en beleefdheid om een briefje achter te laten met contactgegevens zet een serieuze domper op de vreugde, deze eer valt ons al voor de derde keer te beurt, gelukkig valt de schade nu nogal mee. Niettemin kijken we tijdens de rit naar huis, die vlot verloopt, tevreden terug op een mooie dag in een prachtige omgeving die we met deze fotozoektocht wat beter hebben leren kennen.

Net als bij de vorige fotozoektocht zijn er deelnemers die verf afkrabben om foto’s onherkenbaar proberen te maken, waardoor we ernstig twijfelen. Noem het onsportief gedrag, egoïsme, respectloosheid of nog wat anders, het komt meer en meer voor in onze maatschappij. Volgens onze bescheiden mening hoort dit echter niet thuis in een concept dat een meerwaarde is voor het wandelplezier en een regio te leren kennen waar je zonder deze fotozoektochten misschien nooit komt. Leven en laten leven en iedereen kan met evenveel plezier deelnemen.

Voor fotozoektocht 3 trekken we naar de Kalmthoutse Heide, de verplaatsing wordt aanzienlijk kleiner. Verder zijn de kandidaten voor de Wandeling van het jaar in 2018 bekend. Vorig jaar zijn die grotendeels in het water gevallen door de reis naar Noorwegen en daarna de achillespeesontsteking van Tilly. Dit jaar willen we dat niet laten gebeuren, genoeg wandelinspiratie om dit voorjaar en een deel van de zomer door te komen. Voor de wandelingen van 2018 hebben we tijd tot 15 augustus om een stem uit te brengen op onze favoriet. We houden jullie hier op de hoogte.