We staan op tijd op, om naar Geiranger te varen willen we de overzet van half 10 halen om de drukte te ontwijken. De mooie natuurpracht van gisteren doet ons verlangen naar meer. De Geirangerfjord hebben we gezien op weg naar de blokhut. Nu wordt het tijd om de fjord die op de UNESCO werelderfgoedlijst staat wat nader te bekijken. Rond half 9 gaan we op weg, de ferry halen mag geen probleem zijn. Het rijden over de wegen waar je amper andere weggebruikers tegenkomt, blijft ons verbazen, leuk is het wel. Op dit vroege uur lijkt het regelmatig of wij de enigen zijn die op weg zijn. Keurig op tijd arriveren we in Hellesylt, er staan amper auto’s in de rij, wat een meevaller. Als we het ticket gekocht hebben, gaan we zo snel mogelijk naar boven om niets te missen van de boottocht.

De toeristen worden op deze overzet getrakteerd op de nodige drietalige duiding. De steile rotswanden maken ook deze fjord heel indrukwekkend. Overal zie je watervallen, met als hoogtepunt “de zeven zusters”, zeven watervallen naast elkaar. Het valt op dat hier veel meer bedrijvigheid op het water is dan op de andere fjorden die we tot nu toe gezien hebben. Als Geiranger in het vizier komt, kan je niet naast het cruiseschip kijken dat aangemeerd ligt.

De auto parkeren wordt geen sinecure met al die mensen die maar een paar uren hebben in Geiranger. Om zo snel mogelijk uit deze mierennest te komen, gaan we op zoek naar het wandelpad naast de waterval. Veel mensen gaan maar tot halfweg, het laatste deel gaan wij in relatieve rust tot aan het Geiranger fjordsenter, hier worden hele busladingen gedropt om de tentoonstelling te bezoeken. Op een iets rustiger moment gaat Tilly even informeren of de Aurlandsfjellet wel degelijk geopend is, waarop bevestigend wordt geantwoord. Bijna terug aan de parking valt ons een kleine bakkerij op waar we confituur en brood kopen voor onze picknick. We knopen een gesprek aan met de Noorse winkeldame die niet te spreken is over die drommen toeristen en dan vooral de Chinezen, die overal met hun handen aanzitten om niets te kopen. Noren klagen niet gemakkelijk maar het zit deze dame duidelijk heel hoog, het is niet de eerste keer dat we erover horen. De vorige keer dat het ter sprake kwam, werden ze zelfs de Gele Pest genoemd. Ondertussen is het bijna half 2, we gaan een plaats aan de kade zoeken om de Hurtigruten te zien binnenvaren. Marc maakt nog een paar foto’s van de Polarlys, het zusterschip van de Kong Harald en dan wordt het tijd om de rust terug te gaan opzoeken. Wat ons betreft gaat het meeste van de charme verloren in deze drukte, Geiranger is geen plaats waar de stilte heerst die zo karakteristiek is voor de Noorse natuur.

We volgen de kronkelende, steile weg vol haarspeldbochten en houden aan Flydalsjuvet een eerste halt voor een panorama over de fjord. Hier is het al heel wat rustiger, we gaan over de rotsen om even bij te komen van de drukte. Even poseren voor een foto samen, we blijven nog even zitten om de prachtige fjord te bewonderen. Geen tijd meer te verliezen voor de mooie autorit die we nog voor de boeg hebben. Hier en daar stoppen we op een parkeerplaats, om de zoveelste waterval te horen donderen, om de prachtige natuur te beleven, om de machtige bergen te bewonderen. Het valt ons op dat de regen van de afgelopen dagen veel sneeuw heeft doen smelten maar toch ligt er overal nog een aanzienlijke hoeveelheid.

We betalen de tol om naar het Dalsnibba plateau te gaan voor het hoogste fjordzicht. Een steile weg voert ons achter een stinkende bus op een paar kilometer 500 m. hoger. We trekken snel onze winterspullen aan, de wolken zijn geen spelbreker en we krijgen het laatste, beloofde panorama over de Geiranger fjord. De rook van het cruiseschip dat nog steeds ligt aangemeerd, hult de fjord in een blauwe nevel. Dit stelt onze verwachtingen teleur maar toch genieten we van het spel van de wolken en de koude wind in ons gezicht. Het zicht op de bergen is adembenemend, het berglandschap is een streling voor het oog. Het mooie moment krijgt een deuk als een Chinese man niet het geduld heeft om even te wachten voor een foto en Marc bijna omver gelopen wordt. Hij wijst deze onbeschofte man terecht, de man draait zich om en verdwijnt. Even later loopt hij ons weer voor de voeten, we verlangen naar een rustige plaats. Na ons verblijf in Dr Holms hotel in Geilo is het nog eens een onaangename ervaring met Chinezen, andere Aziaten tonen wel het geduld om even te wachten.

Dit voorval laten we onze dag niet vergallen, aan het einde van de tolweg stoppen we nog even aan de Djuppvashytta. Het meer vertoont meer wakken dan een paar dagen geleden, hier zwemmen lijkt ons echter nog niet aan de orde. De stilte treft ons ook hier weer, de rest van de weg houdt nog een belofte in. De Gamle Strynefjellet wacht, althans dat denken we toch, Aan het Langvatnet slaan we af richting Grotli, waar we de afslag naar de toeristische route kunnen nemen. Groot is onze verbazing als we een bord zien staan met ‘vinterstengt’, wat betekent dat de weg nog niet open is na de winter. We hebben een rit van meer dan een kwartier achter de rug, weliswaar was het een prachtige route langs verschillende bergmeren maar we hebben er wel tijd mee verloren. In het Grotli høyfjellshotel gaan we dan maar een kopje koffie drinken. Voor we de rit terug aanvangen, belt Marc nog even naar het infonummer over de wegen waar hij te horen krijgt dat de weg morgen pas open gaat. Er zit niets anders op dan terug te keren, de weg met de ene tunnel na de andere valt niet te vermijden.

’s Avonds komt er bovendien nog een klein mankementje in de blokhut boven, Marc vraagt om de voucher na te kijken en Tilly merkt op dat we voor de eindschoonmaak nog 700 kronen (bijna 75 euro) moeten betalen. Stilaan loopt de emmer over, Marc voelt zich ongelukkig met de situatie, zeker omdat de hut helemaal niet proper was toen we hier aankwamen. De tegenslagen in deze regio en de omstandigheden in de blokhut maken dat we ons hier niet echt goed meer in ons vel voelen. Er begint iets te broeien, dat pakken we morgen wel aan.