Het is alweer tijd om te pakken en voorlopig afscheid van Svolvær te nemen, over een paar dagen leggen we hier nog een tweetal uur aan met de Hurtigruten, op weg naar Trondheim. We checken uit om dan nog wat verder naar het noorden te rijden. Vandaag is het Pinksteren en komen we nog minder verkeer tegen dan anders, ongelooflijk maar waar.
De weergoden blijven ons goedgezind met iets mildere temperaturen, toch houden we de dikke jas nog bij de hand. Net over de Raftsundbrua slaan we rechtsaf richting Digermulen voor een autorit door de smalle zeestraat die Raftsundet is en de enige mogelijkheid om van de Lofoten over het water naar Vesterålen te varen.. Al het scheepvaartverkeer, dus ook de schepen van de Hurtigruten moeten hier dus passeren. De weg loopt vlak naast het water, op sommige plaatsen ligt de sneeuw nog bijna tot op zeeniveau. Toch wel heel ongewoon voor deze tijd van het jaar. In Digermulen keren we om en gaan over dezelfde weg terug met alweer als metgezel de ruige bergen en alle kleurschakeringen van het zeewater. Al woon je hier heel je leven, wij geloven niet dat we dat ooit beu zouden worden. Wij merken die grote liefde bij elke bewoner waar we mee praten.
We slaan rechtsaf op de E10 richting Narvik en zien het landschap in al zijn aspecten voorbijglijden. In Sortland stoppen we even voor een snack, onderweg hebben we niets gevonden dat open is. De rust van zon- en feestdagen wordt hier nog altijd gerespecteerd, een traditie die bij ons spijtig genoeg verloren is gegaan. Deze dagen worden gebruikt om te rusten of erop uit te trekken in de natuur. We lopen even rond, tanken de auto nog vol en gaan terug op weg. Nog een uurtje en dan zijn we op onze bestemming in Buksnesfjord in Andøy Friluftssenter. Hier worden we hartelijk verwelkomd en voelen we ons meteen op ons gemak. We krijgen een blokhut in het midden van de natuur met een onbetaalbaar uitzicht. Voor deze rust zijn we gekomen en we krijgen er ruimschoots voldoende van, heerlijk is dat.
Ons besef van tijd is hier helemaal in de war geraakt, we zijn gisteren vergeten brood en eten te kopen om de twee volgende dagen verder te kunnen. Geen nood, we kunnen hier ontbijten en de kok is meer dan bereid om ons ’s avonds ook nog iets voor te schotelen. Wat is het leven toch mooi in al zijn eenvoud.
We gaan ons installeren in de blokhut, ze bieden ons de mogelijkheid om een machine was te doen en gaan dan aan tafel. Dit keer krijgen we overheerlijke aardappelsoep met prei en dan een ‘moose pie’, het heeft een specifieke smaak maar smaakt heerlijk. Nog een koffie, de was gaan uithalen en dan rustig bij een glaasje cava genieten van de zon die hier nooit ondergaat. Ondanks onze goede voornemens slagen we er niet in om eens een keer vroeger te gaan slapen. De avond verrast, de nacht nog meer.