Wij waren samen onderweg…

 

 

Nadat we in 2015 met het Transplantoux Wandelteam Plus de top van de Mont Ventoux bereikten, groeide op onze maandelijkse wandeltochten het idee om de ultieme droom van iedere wandelaar te realiseren: een pelgrimstocht naar Santiago de Compostela.
Na maandenlange organisatie, plannen en vergaderen is de kogel door de kerk: we gaan! Dankzij een wafelverkoop en crowdfunding wordt dit project financieel haalbaar voor de getransplanteerden.
Hoewel we veel zin hadden om mee te gaan, besloten we thuis te blijven voor onze trouwste vriend Aiko. Die konden en wilden we niet achterlaten vanwege zijn ouderdom. We besloten wel alle voorbereidingen mee te doen, een mooie kans om zelf in conditie te blijven. In februari 2016 trokken we richting Nederlands Limburg om er twee dagen na mekaar te wandelen zodat we wisten waar we moesten bijsturen.42 km op één weekend leverden geen noemenswaardige problemen op.
Begin juni werd Aiko ziek, hij at niet meer en was op een paar weken tijd 8 kilo vermagerd. De dierenarts heeft er nog alles aan gedaan om het tij te keren. Maar tevergeefs, een paar dagen later moesten we afscheid nemen. Na een telefoontje een week later bleek dat er nog twee plaatsjes vrij waren om mee naar Compostela gaan. Die kans grepen we met beide handen.
Half augustus werd Marcs moeder opgenomen op een palliatieve afdeling, de pelgrimstocht stond op de helling. Zondag voor het vertrek is ze gestorven, de dag ervoor was haar begrafenis. Onder de indruk van dit afscheid pakten we onze koffers.

Eind september 2016 is onze droom een realiteit: de laatste 100 km van de St. Jacobsroute langs de camino francés, van Sarria naar Santiago de Compostela met als orgelpunt, het bijwonen van de viering in de Kathedraal.

Zaterdag 24 september 2016

Vroeg in de ochtend verlaten we met 20 het nachtelijke België, 6 getransplanteerden, hun familie en begeleiders, richting Santiago. We verblijven een week in een hotel net buiten de stad. Dit is anders dan voor de meeste pelgrims die telkens op het einde van de dag een slaapplaats zoeken. Goede voedings-en hygiënische omstandigheden zijn essentieel voor de gezondheid van getransplanteerden, vandaar een vaste overnachtingsplaats in een hotel.
Aangekomen in de luchthaven van Santiago hebben we een uurtje om te ontbijten, terwijl de chauffeurs ons vervoermiddel, 3 gesponsorde Mercedesbusjes, ophalen.
Om de lange eerste dag en het wachten op de kamers wat in te korten, starten we met de eerste kilometers van onze tocht, van Pedrouzo naar Lavacolla. Oorspronkelijk planden we onze Compostelatocht in 5 etappes. We besloten er 6 van te maken met een laatste korte etappe, om tijdig in de kathedraal te zijn.
Met een Transplantoux-Sint Jacobsschelp aan onze rugzak, beginnen we onze route: via Amenal, een stevige klim, bospaden tussen eucalyptusbomen en landwegen, tot in Lavacolla. In de middeleeuwen wasten de pelgrims hier hun kleren en gehavende lichamen, zodat ze zich netjes in Santiago konden vertonen. Wij, pelgrims van de 21e eeuw, drinken hier iets om ons vochtniveau terug wat op peil te brengen, terwijl onze kleding aan ons bezweet lichaam plakt.

Zondag 25 september 2016 

In Nabas wordt het dagelijkse pelgrimspraatje beëindigd met de aanmoedigende kreet: “vamos amigos caminantes, vamos! “. Dat is het startsein, het begin van een dag samen-op-weg-gaan: elk op zijn eigen tempo, stilstaand, genietend, dankend voor het gekregen (2e) leven.
In A Breia, aan het 100 kilometer punt, houden we even halt. Zoveel mensen die hier al passeerden en daar maken wij nu ook deel van uit!
Het landschap is licht glooiend. Langs vele verlaten gehuchtjes, bossen, en koeien in groene weiden, trekken we verder. Een eenzame doedelzakspeler aan de kant van de weg vrolijkt het stappen op.
Onze doe-al-foerier Chris, wacht ons ‘s middags op met een superlekkere en gezonde picknick. We lopen tot in Portomarin dat in de jaren zestig, op een andere plaats, werd heropgebouwd. Het ‘oude‘ dorp verdween onder water voor de aanleg van een stuwmeer. Na een bezoek aan de kerk van Sint Nicolas nemen we er een foto van Colette en Dimitri, moeder en zoon. Dimitri kreeg 25 jaar geleden voor de eerste keer een nieuw hart en wil ons op deze plek trakteren om dit heuglijke feit te vieren. Het is een mooi, maar ontroerend moment. Het doet ons weer even stilstaan bij de broosheid van het leven, het geluk van het krijgen van een 2e kans en het besef dat niet iedereen zo’n kans krijgt …

Maandag 26 september 2016

Onderweg komen we af en toe al ‘bekende’ gezichten tegen, gezichten die we de vorige dagen reeds zagen en die een spontane solidariteit doen ontstaan. We ontdekken dat onze naam ‘Transplantoux’ ons al is vooraf gegaan. Twee Canadese meisjes hadden van ons gehoord en willen samen met enkele Transplantoux-ers op de foto!
Tot aan ons eindpunt, San Xulián do Camino, weerklinken klassieke vragen, in meerdere talen: “ Van welk land ben je? “ ”Waar ben je begonnen?” “Waarom doe je de camino?” Het zijn vragen die de peregrinos verbinden en steevast eindigen met “Buen Camino!” en “Gracias”.
In een plaatselijk krantje lezen we dat eind augustus een historisch record verbroken werd van het aantal pelgrims in 2016: 200 000!
Vooraleer onze terugrit aan te vangen, stretchen we onder deskundige leiding van onze kinesiste. We zien een kudde koeien voorbijkomen, Hendrik houd de oude vrouwen op het dorpsplein gezelschap.
Voor we gaan slapen, beseffen we dat we op onze pelgrimage al mensen uit alle windstreken, ieder zijn verhaal, ieder zijn reden, hebben ontmoet.

Dinsdag 27 september 2016

Langs heuvelachtige wegen en vele kleine gehuchten arriveren we aan de Iglesia de Sancti Spiritu in Melide. Onze picknick wordt aangevuld met dé specialiteit van Melide, pulpo (inktvis), uit het zogenaamd beste pulpería, Ezequiel.
De horreos, voorraadschuren op palen, blijven voortdurend in het landschap opduiken, in alle maten, kleuren en materialen, lelijke en schone, vervallen en nieuwere.Hoe korter we bij Santiago komen, hoe meer ‘geblesseerde’ pelgrims we tegenkomen: blaren, omzwachtelde en in sandalen gestoken voeten, puffend of mankend. Bij het Transplantoux Wandelteam Plus valt niet één blaar te bespeuren. Door de goede voorbereiding? Goede kousen? Stevige stapschoenen?
Een deel van deze etappe loopt onder de schaduwrijke lommer van bomen, die reeds eeuwenlang langs de camino staan. Als deze bomen konden spreken, wat een verhalen zouden ze kunnen vertellen over al deze passanten, elk met zijn eigen schrijvend of herschrijvend verhaal!
Tilly krijgt het aan het einde van deze etappe zwaar en krijgt tijdens de laatste kilometer gezelschap. Een hond lijkt aan te voelen dat ze steun kan gebruiken en komt naast haar lopen. De herinneringen aan Aiko komen boven en de tranen stromen onverbiddelijk. Het lijkt alsof hij naast haar loopt en zegt ‘Komaan moeke, nog efkes’.

Woensdag 28 september 2016

Onze groep is wat vergroot: Pascale, Kris en Ann, medewerkers van de firma Dell (onze hoofdsponsor), en Sabina, directrice van het Institute of Nursing Science aan de universiteit van Basel, vergezellen ons vanaf vandaag.
De wandeltochten door een prachtig landschap en de enorm gemoedelijke sfeer op de “camino” zijn een echte verademing, maar de lange dagen – ontbijt om 7.30 u, verplaatsing naar het beginpunt van de etappe en terugkeer naar het hotel rond 19 u. – beginnen zijn tol te eisen.
De herfstzon brandt bijwijlen hevig op onze kruin terwijl we naar Pedrouzo stappen. Tilly moet de groep ’s middags verlaten, rug en heupen doen pijn. Vol spijt beseft ze dat ze haar lichaam wat rust moet gunnen om morgen terug mee te stappen. Wanneer ’s namiddags het pad meerdere keren langs geasfalteerde wegen loopt en de temperatuur ongenadig richting 30 graden klimt, krijgt Marc het écht zwaar. Die dag heeft hij gewoon op karakter en doorzettingsvermogen het eind van de etappe gehaald.
Het is merkbaar dat we korter bij het bedevaartsoord komen: de drang van iedereen om aan te komen, wordt groter naarmate Santiago nadert.
Van Pedrouzo tot aan ons hotel is het gelukkig niet ver meer rijden. We zijn volop de busjes aan het leegmaken, als opeens Em. Prof. Johan Vanhaecke door de glazen hoteldeur wandelt: een verrassing voor ‘zijn’ 3 hartgetransplanteerden: Marc, Dimitri en Hendrik! Hij komt hen persoonlijk een ‘hart’ onder de riem steken. Ongeloof, een innige omhelzing en tranen komen eraan te pas.

Donderdag 29 september 2016

Een prachtig weids uitzicht vanop de top van de Monte do Gozo, de berg van de vreugde, doet ons wat verstillen. Hier zagen de pelgrims in de middeleeuwen voor het eerst de heilige stad. Een mensenketting met witte Transplantoux T-shirts daalt de berg langzaam af. Het is het minst mooie deel van de hele tocht, dwars door de straten van de stad. Met het einddoel in zicht vinden we dat niet erg.
We arriveren rond 11 uur aan de kathedraal van Santiago die, spijtig genoeg, gedeeltelijk in de steigers staat. Omhelzingen en emoties barsten los bij Paul, Louis, Johan, Marc, Dimitri en Hendrik. Samen staan ze voor 60 getransplanteerde jaren! We omhelzen mekaar, woorden schieten tekort.
We hebben onze grenzen verlegd en de meer dan 100 km zonder ernstige problemen gewandeld. We genieten even van dit schone intense moment terwijl de herfstzon ons toelacht en verwarmt.
In de kathedraal vallen we stil, allen overweldigd door de grootsheid van dit gebouw en zijn pelgrimage. We voelen een grote verbondenheid met elkaar en mijmeren, elk voor zich, nog een uurtje voor de mis begint. We denken aan de voorbije tocht, onze tegenslagen en ons geluk, aan onze dierbaren, onze nieuwe gekregen kansen, aan…

Diethard leest in het Spaans een tekst voor: een dank en ode aan het (2e) leven, aan de donoren, aan Transplantoux, aan de reis,…

Het leven is een reis.

Aan elke reis komt een einde en dat geldt ook voor ieder leven.
Maar elk leven kan het begin zijn van een nieuw leven,
van een nieuwe reis.
Met andere woorden: er is leven na de dood.
En dat is precies de reden waarom we hier zijn,
Daarom wandelden we de unieke camino,
om onze nieuwe reis te delen met de wereld.
Er is geen betere plaats om leven in toegevoegde tijd, leven na een orgaantransplantatie te vieren en alle orgaandonoren te danken.
Vandaag zijn ze allemaal dicht bij ons, in onze gedachten, bij hen aan wiens leven een einde kwam: vaders, moeders, kinderen en vrienden.
Ze hebben een naam die we heel respectvol en met eerbied uitspreken: Bas, stoere strijder, Inge, Raf, Dave, Christophe en vele, vele anderen.
Zij zullen nooit vergeten worden.
Wij zullen zorg dragen voor ons nieuwe leven en onze nieuwe reis.

Dank u donoren,
Dank u vrienden,
Dank u Transplantoux
Dank je God

Deze tekst werd toegevoegd aan het archief van de kathedraal en geeft ons een fier gevoel, zeker toen we even later het zwevend wierookvat van dichtbij mochten aanschouwen.

Na de viering volgen 2 fotosessies, één voor een plaatselijke krant, Via Stellae en één voor een fotoboek over pelgrims. Transplantoux draagt zijn gedachtegoed uit…

Wij gaan naar het pelgrimskantoor voor onze compostela en het certificaat van afstand. We worden gevraagd om een paar uur later terug te komen. Santiago wacht en we struinen door de gezellige straten, in het voetspoor van velen. We besluiten in de wachtrij te gaan staan voor een bezoek aan de graftombe met de relieken van de apostel Jacob. Weerom sterk onder de indruk gaan we nog kaarsjes ontsteken, voor de donor, Thomas (een neef van Tilly, die in november 2016 uit het leven stapte), Marc zijn moeder (overleden vlak voor ons vertrek), Patrick (de verongelukte broer van Marc), Hassan (een neef van Tilly, overleden door kanker), onze vaders (allebei overleden toen we nog kind waren), al die dierbaren die we op deze speciale dag willen herdenken.
We keren terug naar het pelgrimskantoor om het certificaat in ontvangst te nemen en rijden naar het hotel. Tijdens het avondeten wisselen we nog wat van gedachten over de afgelopen dagen. We gaan naar onze kamer waar we vol ongeloof terugkijken op de afgelopen drie jaar, wat we met doorzettingsvermogen en doordachte training bereikt hebben. De wereld ligt terug op en de zaadje voor onze volgende mijlpaal, een droomreis naar Noorwegen, was geplant.

Vrijdag 30 september 2016

De busjes brengen ons tot in Cape Finisterre, ‘het einde van de wereld’, het punt nul. Hier gooiden de pelgrims vroeger hun versleten schoenen in het water en verbrandden er hun kleren.
Bij een korte wandeling worden we overweldigd door adembenemende uitzichten op de baaien van Finesterre. Tilly en Hendrik besluiten te gaan rusten, de afgelopen dagen hebben ons gesloopt. Nog een laatste terrasje met zicht op de oneindigheid van de Atlantische Oceaan.
‘s Avonds sluiten we af met een ‘magisch’ Galicisch drankje, een Queimada. Volgens een legende zou deze drank heksen en boze geesten weren.

Zaterdag 1 oktober 2016

Diethard schrijft deze mooie tekst voor de Transplantoux facebook pagina:

Je bent nooit alleen maar altijd samen onderweg.

Net voor onze terugkeer naar Brussel dwalen onze gedachten nog even naar de vele mooie momenten van de voorbije week.
Het was een reis met vele hoogtepunten. Véél lachen, veel stappen, maar ook af en toe een traan.
Een traan bij de aankomst op het plein voor de majestueuze kathedraal van Santiago.
Een traan bij het voorlezen van een tekst tijdens de pelgrimshoogmis over Transplantoux.
In deze tekst over het leven en dood herdachten we allen die ons verlaten hadden en alle orgaandonoren die het leven in toegevoegde tijd voor zovelen mogelijk maakten.
Onze gedachten waren bij hen, hun achtergebleven familie en vrienden…

opgedragen aan Bas, een stoere krijger, Inge, zus van Kris, maar ook aan onze overleden makkers Dave, Raf en Kristof…en zoveel anderen wiens naam we niet kennen.

Transplantoux naar Santiago de Compostela was onvergetelijk: ‘nooit alleen maar altijd samen onderweg’.

Er rest ons wat kuiertijd in Santiago: een laatste gezamenlijk middagmaal met klassieke Galicische gerechten, een laatste toast op onze amigos caminantes de DELL, een laatste blik op de kathedraal , een laatste vertrek aan het hotel … en hoog de lucht in. We vliegen terug naar huis, met een rugzak vol herinneringen en een valies vol ervaringen en ontmoetingen. We waren samen onderweg…

Adios amigos caminantes, Adios! En tot een volgende?


Speciale dank aan Mieke voor de tekst die gepubliceerd wordt in ‘De pelgrim’ en die we als basis mochten gebruiken, met hier en daar wat aanpassingen en het toevoegen van onze persoonlijke toets.

Bedankt getransplanteerden, donoren, familie, vrienden en begeleiders voor deze onvergetelijke dagen.

Bedankt Em. Prof. Vanhaecke voor je onverwachte aanwezigheid.

Bedankt Transplantoux

 

Foto’s van Marc en Diethard, wil je nog meer foto’s bekijken dat kan hier