Vandaag worden we wakker in een zonovergoten Trondheim met temperaturen rond de 15°. Aan de receptie treffen we een heel vriendelijke dame, heel wat anders dan die norse, onvriendelijke man van gisteren. We checken eerst uit en gaan dan aanschuiven aan het meest uitgebreide ontbijtbuffet dat we ooit gezien hebben. De koffie moeten we deze keer niet aan een machine of uit een thermos halen, ze komen regelmatig de kopjes bijschenken.

Na het ontbijt gaan we de auto op de parking aan het centraal station halen. We hebben vandaag een rit van iets meer dan 300 km te doen voor we in Ålesund zijn. Het verkeer is ook weer niet druk maar toch kan je meestal niet meer dan 60 km per uur halen. Met regelmatige foto- en andere stops hebben we geen tijd te verliezen.

Kort na Trondheim verlaten we de E39 om een aantal tunnels te vermijden. We rijden over weg 800 langs een licht glooiende baan die de grillige kustlijn volgt. Het valt ons op dat het landschap heel anders is dan op de Lofoten en Vesterålen. Toch blijft het mooi om de natuur te bewonderen. Iets voor Orkanger gaan we terug de E39 op om verder te rijden richting Molde. Hier zien we slechts af en toe een besneeuwde bergtop, elk uur wisselen we van kant omdat de chauffeur niet zo veel kan rond kijken. In Halsa nemen we de eerste echte overzet richting Kanestraum, die een paar minuten later aanlegt. We hebben even de tijd om de auto te verlaten voor een kopje koffie en een broodje. Het landschap zien we langzaam voorbij glijden en dan is het tijd om terug naar de auto te gaan.

Het gaat in rechte lijn naar Kristiansund waar we weg 64 nemen om over de Atlanterhavsvegen (de Atlantische weg) te rijden. Deze route is een tolweg, de aanloop ernaartoe leidt door een redelijk eentonig landschap, de maximum snelheid wordt regelmatig beperkt tot 50 of 60 km/u. Het schiet niet echt op maar de ingenieuze constructie van de bruggen die je van eiland naar eiland brengen, zijn wel de moeite van het bekijken waard. Op de parking net voor de Storseisundbrua gaan we over het verhoogde metalen wandelpad om de mooie brug te bewonderen. Hier kunnen we even uitwaaien voor we verder rijden. We besluiten de toeristische route tot Bud te nemen, om de eentonigheid van de E39 te breken. Langs deze weg kan je nog regelmatig een glimp opvangen van de scherenkust.

In Moen komen we terug op weg 64 en gaat het richting Molde, waar we de ferry nemen naar Vestnes. Vanaf hier is het nog iets meer dan een uur naar Ålesund. Het ziet ernaar uit dat we redelijk op tijd daar gaan aankomen. Dit laatste stuk van de route van vandaag gaat echter al snel vervelen. Het landschap heeft niets spectaculairs te bieden en de snelheidsbeperkingen beginnen stilaan te vervelen. Net als de meeste Noren houden we er ons netjes aan, gezien de torenhoge boetes voor snelheidsovertredingen. Voor de eerste keer sinds onze vakantie zijn we blij dat de autorit erop zit. Een klein stukje voor Ålesund begint het te regenen, de eerste regen sinds we in Noorwegen zijn. In het centrum van Ålesund gaan we eerst eten bij XL-diner. We hebben geen tafel gereserveerd maar hopen toch op een plaatsje, het is vrijdag vandaag en merkelijk drukker. Geluk is met ons, we worden netjes naar een tafel begeleid. Op het menu staan heerlijke gerechten met verschillende variaties met bacalao (stokvis). We informeren naar de ‘dagens fangst’, wat zeewolf blijkt te zijn. Even later staat een bord met een aanzienlijk stuk vis, mooi gedresseerd en heerlijk bereid, voor onze neus. Marc wil nog graag een ijsje en Tilly kiest voor het ‘dagens dessert’, origineel opgediend en een smakelijke afsluiter.

Na deze heerlijke maaltijd rijden we naar Scandic Parken om in te checken. De overvolle dagen beginnen zijn tol te eisen, we zijn doodop. We hebben een mooi uitzicht over de stad in onze kamer, dat we even bewonderen voor we onder de wol kruipen. We slapen al snel als een blok.