We ontwaken aan de kade in Trondheim en nemen rustig de tijd om in te pakken. Om 8 uur moeten we uitgecheckt zijn en gaan daarna nog ontbijten. Er heerst een heerlijke rust in het restaurant, de meeste mensen moeten de bus halen voor de transfer naar de luchthaven. Onze auto staat netjes geparkeerd op de kade, we laden alles in en staan 5 minuten later aan het hotel, Scandic Nidelven. In de lounge heerst een drukte van jewelste, er is ons echter gezegd dat inchecken zo vroeg geen probleem mag zijn. Aan de receptie worden we heel onvriendelijk behandeld, dit zijn we niet gewoon in Noorwegen. De man achter de incheckbalie zegt ons dat we er rekening mee hadden moeten houden dat we pas om 14 u. konden inchecken, waarop wij antwoorden dat we de uren van de Hurtigruten niet kunnen veranderen. Als we vragen waar we met de bagage kunnen blijven, wordt ons met veel tegenzin toegestaan om deze achter te laten in een open bagageruimte. Als we willen weten of we de waardevolle spullen ergens achter slot kunnen opbergen, krijgen we het antwoord dat we die dan maar in de auto moeten laten liggen. Dit vinden wij een allesbehalve goede service en zet een domper op onze aankomst in Trondheim. We besluiten om het risico te lopen en de bagage toch achter te laten, deze ontvangst is een hotel van dit aanzien onwaardig.

We gaan de auto parkeren op de openbare parking aan het centraal station en trekken de wandelschoenen aan. De stad is nog heel rustig, we gaan nog eerst een koffie drinken op een gezellig terras. Dan zijn we klaar om onze wandeling te beginnen, het centrum van Trondheim hebben we verkend toen we hier aanlegden met de Hurtigruten noordwaarts. Nu gaan we het openluchtmuseum op Sverresborg bezoeken, we doen een klein stukje van de Olavs route, de pelgrimsroute die hier eindigt. Onze Compostela T-shirts zijn niet toevallig gekozen. Aanvankelijk is het een stadwandeling over een licht stijgend voetpad maar al snel wordt het behoorlijk steil. Het doet deugd om terug in actie te komen na 2 dagen relatieve rust.

Aan het museum aangekomen, gaan we eerst een hapje eten. We bestellen lapskaus, een Noorse specialiteit, dat hebben we nog niet geproefd. We nemen er een gratis glas water bij, de hutsepot smaakt ons, we schenken nog een kopje koffie in (inbegrepen bij een warme maaltijd) en dan is het tijd om het museum te bezoeken. Het bestaat uit heel oude gebouwen met een stadsgedeelte, ingericht in een authentiek interieur en sommigen open voor de bezoekers. Na een bezoek aan het huis van de ‘nachtman’ wachten ons nog wat boerderijen van delen uit de regio. Hier en daar krijgen we uitleg van personeel in klederdracht, een Bokrijk in het klein. We krijgen uitleg over de functie van de begroeide daken, die we al overal hebben opgemerkt. Toch interessant om te zien hoe de bevolking hier leefde in de 18e en 19e eeuw, we merken een aantal verschillen met onze cultuur op. Het leven in dit koude klimaat en afgelegen plaatsen was hard, op het land moesten de bewoners zelfvoorzienend zijn. Na ons bezoek nog even een kop koffie, we beginnen het al aardig door te krijgen dat we de koffie gewoon uit de thermos moeten schenken en het kraantjeswater gratis mogen vragen of zelf inschenken uit kannen. Er is ons gezegd dat de Noorse koffie niet echt lekker is maar tot nu toe valt dat goed mee.

Dan gaan we naar Teisendammen van waaruit de Ila-rivier zich een weg baant naar de monding in de fjord. Hier hebben we een prachtig uitzicht over de stad en de fjord, in de loop van de dag heeft een reus van een cruiseschip aangelegd. Goed onderhouden wandelpaden volgen de loop van de Ila, we lopen door het Iladalen-park met een mooie houten trap naast een waterval. Hier houden we even halt en laten ons op een bank, omringd door het gedonder van deze natuurkracht. Het valt ons op dat de Noren overal zitten te genieten van het zomerse weer, komen regelmatig lopers en wandelaars tegen. Sportief volkje, aan de monding nemen we het voetpad langs het water en gaan nog even op een bank van het weidse uitzicht over het water nagenieten van een onverwacht mooie wandeling. Een stukje verder loopt het voetpad naast een fietsostrade met twee rijstroken, van elkaar gescheiden door een witte lijn. Iedereen blijft netjes op zijn gedeelte van het pad. We naderen de plaats waar het cruiseschip ligt aangemeerd, spreken een sportieve jonge vrouw aan met een hond die heel veel belangstelling heeft in ons. Tot slot krijgen we een goede tip waar we zeker iets vinden voor het diner. Op weg naar het hotel worden we bijna van de sokken gelopen door toeristen die op tijd aan boord moeten zijn. Verontschuldigingen als ze tegen je op botsen, krijg je niet, ze blijven het liefst vlak voor je neus stil staan. We zijn dit al niet meer gewoon en krijgen meer en meer bewondering voor de beleefdheid en het respect van de lokale bevolking.

We laten het niet aan ons hart komen en gaan inchecken in het hotel. Deze keer treffen we een heel vriendelijke dame aan de balie, de man van deze morgen is nergens meer te bekennen. Onze bagage staat nog onaangeroerd in de bagageruimte, we pakken het hoognodige uit en gaan dan op zoek naar een plaats om te eten. De voetgangersbrug vlakbij het hotel oversteken en we komen midden in een bruisend gedeelte van Trondheim. De terrasjes zitten afgeladen vol, iedereen geniet langs het water van het prachtige weer. We vinden al snel een plaatsje in een restaurant, bestellen ons eten, nemen een glaasje wijn want vandaag moeten we niet meer met de auto rijden. Het eten is niet speciaal maar toch smaakt het ons. We hebben vandaag al iets meer dan 15 km gewandeld maar gaan toch nog even de sfeer opsnuiven in Bakklandet tot aan de oude brug en dan terug naar het hotel. De tegenstelling met het verblijf in Svolvær en het Andøy Friluftssenter in Risøyhamn kan niet groter zijn, hier was het altijd rustig. We hebben alweer een prachtige dag beleefd en vallen als een blok in slaap.