’s Morgens bij het ontwaken zien we dat het weer goed is, wat wolken aan de hemel en een temperatuur rond de 10 graden. Voor het echte wandelen is het nog wat vroeg op het jaar, het voorjaar is veel kouder geweest dan normaal en daarom ligt er overal nog veel sneeuw. We besluiten dus om een autoritje te maken over de Hardangervidda, meteen één van de toeristische routes.

Al snel gaat de weg omhoog en zakt de temperatuur pijlsnel naar om en bij de 5 graden. We rijden door een wondermooi wit landschap met bevroren meertjes die slechts hier en daar een wak hebben. Als we even willen uitstappen, trekken we een dikke vest aan en dat doen we regelmatig want na elke bocht wacht ons een ander panorama. Naarmate we hoger komen, wordt het mistiger, de wolken komen lager en al snel zien we geen hand meer voor de ogen. Een aantal km is het volle concentratie voor de chauffeur en dan kunnen we aan de afdaling beginnen. We stoppen even aan het Fossli hotel boven aan de Vøringsfossen waar we de waterval wel kunnen horen maar geen glimp van kunnen opvangen. We houden hier even pauze en gaan dan verder op weg in de hoop toch nog een blik op de waterval te kunnen werpen. Maar helaas de mist trekt niet op.

Dan maar verder naar Øvre Eidfjord waar we stoppen in het Hardangervidda Natursenter dat ondanks de Hemelvaartsdag toch open is. Hier worden we aangesproken in het Nederlands door een uitgeweken Belg die al 4 jaar hier woont en werkt. Marc (what’s in a name) geeft ons een tip om een bergweg op te rijden richting Hjølmo waar we zeker een mooie waterval kunnen bewonderen. Øvre Eidfjord ligt veel lager, hier is geen mist te zien en hij verzekert ons dat we de Vedalsfossen zeker kunnen zien. Hij is nu heel mooi omdat er volop smeltwater naar beneden komt van de bergtoppen. Het bergwegje loopt door een heel smal dal en wordt al snel onverhard met heel wat haarspeldbochten maar is goed berijdbaar. Het landschap is adembenemend mooi en we besluiten helemaal naar boven te rijden. In de laatste haarspelbocht ligt nog wat ijs maar we laten ons door dat beetje ijs niet tegenhouden. Het is nog maar een paar honderd meter tot het einde van de weg. Op een honderdtal meter voor het einde besluit een ijsplek dat we tot hier kunnen gaan en niet verder. Wat we ook proberen, de wielen krijgen geen grip meer en we hebben geen bereik met onze gsm, wat nu. Ongeveer een kwartiertje later komen er nog Noren naar boven, die ons willen proberen los te trekken maar we schuiven naar de verkeerde kant van de weg en besluiten dan maar om ermee op te houden. De vrouw heeft gelukkig wel bereik en belt naar Marc van het Natursenter. Ondertussen krijgen we het gezelschap van een Noors koppel in een camper, die even poolshoogte komen nemen maar ons verder niet kunnen helpen Hij vertelt ons dat een week tevoren de sneeuw hier nog bijna een halve meter dik lag op de weg.

Onze redder in nood Marc komt een drie kwartier later vergezeld van zijn vrouw naar boven om ons proberen los te krijgen. Hij heeft wat spades in de auto en probeert het ijs en de sneeuw die onder de auto vast is komen zitten, weg te scheppen. We laden wat bagage en zware dingen uit de auto en zetten alles aan de kant van de weg. Met brute kracht proberen we de auto vrij te krijgen maar de moeite is tevergeefs. Nu moeten we echt stoppen of de auto schuift helemaal van de weg af tegen de rotsen. Dan gaat onze kloeke helper maar terug naar beneden om een takeldienst te bellen want bereik is hier boven een kwestie van geluk. Er zit niets anders op dan te wachten, gelukkig hebben we nog warme kleren en wat eten bij. Er kan ons niet veel overkomen, als het moet komen we de nacht door en het is hier wondermooi in een winters landschap. Na een hele tijd zien we een 4×4 de berg opkomen en denken dat de takeldienst gearriveerd is. Het blijken een paar jonge mannen die puur voor het plezier deze bergweg opgereden zijn op hun vrije dag. Ze zijn bereid ons eruit te slepen, wat zijn de Noren toch hulpvaardige mensen. Zij slagen er na 2 pogingen in om ons vrij te trekken. Wij zijn hen enorm dankbaar en willen hen belonen maar daar willen ze niet van horen. We laden onze auto terug in en rijden terug naar beneden waar we Marc met de mannen van de takeldienst tegemoet rijden. Al snel besluiten we dat het veiliger is om alles beneden in het dal af te handelen en dan kunnen wij onze verzekering verwittigen. De verzekeringsman vraagt waarom we niet gebeld hebben voor we een takeldienst gebeld hebben, Marc legt hem uit dat we boven op de berg geen bereik hadden en dus geen keuze hadden dan andere mensen te laten bellen. We krijgen een gepeperde rekening die contant betaald moet worden en worden nog begeleid naar Eidfjord waar we geld kunnen afhalen. De uitgeweken Belg Marc zegt ons nog dat bij hem thuis de soep klaar staat en wil absoluut dat we eerst bij hem thuis nog wat moeten komen opwarmen. Wat een ritje van hooguit een uur moest worden, is een klein beetje uitgelopen en zijn er meer dan 4 geworden.

Oh ja en voor ik het vergeet, we hebben een fantastisch zicht op de waterval kunnen werpen, de wolken waren ons nog goed gezind. We kunnen ook nog even het uitzicht op de fjord bewonderen, dit is het Noorwegen zoals we dat kennen van de postkaarten. En dan moet het mooiste nog komen, is ons gezegd, dat beloofd.

Als alles afgehandeld is, vertelt de man ons nog dat we hen kunnen zien in een serie op National Geographic, Ice Road Rescue. We zijn verder geholpen door beroemdheden, zo blijkt als we dat tegen de andere Marc zeggen. Zijn vrouw Claudia heeft heerlijke soep gemaakt en we praten gezellig wat over hun leven hier in Noorwegen. We zien dat het ondertussen bijna 10 uur is, wat je niet zou denken als je buiten kijkt want het is nog heel licht. We moeten noodgedwongen afscheid nemen en verwittigen ons hotel dat we pas na middernacht terug kunnen zijn. Gelukkig is dat geen probleem en we vangen onze autorit aan over de Hardangervidda richting Geilo. Geen kat meer op de baan, wij hebben hooguit 5 auto’s gezien op de rit van ± 90 km en we doen er iets meer dan 2 uur over. Boven zie je nog amper 50 m., gelukkig wordt het niet helemaal donker wat het rijden een beetje gemakkelijker maakt.

Ons avontuur voor vandaag zit erop, het was een bewogen Hemelvaartsdag maar we hebben ervan genoten. Dit is een verhaal dat ons altijd bij zal blijven, angst of paniek is er nooit geweest. In het hotel aangekomen, gaan we direct naar bed. Inpakken doen we morgenvroeg voor onze rit naar Bergen.