Wat gisteren is beginnen broeien, gaat niet over. Marc ziet het niet meer zitten en neemt contact op met Jetske van Nordic. Vroeger terugkeren naar huis willen en kunnen we niet vanwege de overzet Oslo-Kiel, weg van de blokhut des te meer. Jetske belooft contact op te nemen met de eigenaar en zoekt een oplossing voor de volgende dagen. Even later belt ze ons terug op met een voorstel waar we na een kort overleg mee instemmen. We keren onverwacht terug naar Geilo, onze eerste tussenstop op Noorse bodem.

We raadplegen de Capellen kaart om de mogelijkheden te bekijken voor de bijkomende verplaatsing van rond de 300 km. Al snel hebben we een weg uitgestippeld met toeristische routes in verwerkt, die we anders niet hadden kunnen doen. Een kleine omweg hebben we er graag voor over. Snel inpakken, de laatste afwas doen, geld voor de lakens op tafel. Rond half 2 staan we klaar om terug naar Geilo te rijden.

De eerste etappe willen we alsnog een poging wagen om de Gamle Strynefjellet te nemen. Na een telefoontje naar de weginformatie moeten we onze wens bijstellen, de weg blijkt nog niet helemaal geruimd en is nog niet open. Op weg naar Hjelle passeren we nochtans weer een bord waarop vermeld staat Strynefjellet open, niet dus. Als we net voor Grotli nog een infobord voorbij rijden waarop staat dat de weg open is, beginnen we te twijfelen maar aan de weg staat nog steeds dat hij ‘vinterstengt’ is. Deze keer zijn we toch juist geïnformeerd, we hebben een tweede keer de mooie, grotendeels bevroren bergmeren kunnen bekijken. In onze haast hebben we niet de tijd genomen om nog iets te eten, we stoppen even bij het Pollfoss Gjestehus voor een kleine snack. Dit hotel is 10 jaar geleden gekocht door Nederlanders die het Noorse karakter hebben weten te behouden. Veel tijd om te verliezen hebben we niet, willen we nog voor middernacht aankomen in Geilo.

In Lom slaan we af richting Gaupne, de Sognefjellet leidt ons alweer naar hogere oorden. Na de klim wordt het een schitterende weg over een hoogvlakte door een betoverend berglandschap waar water alomtegenwoordig is in de talrijke bergmeren en rivieren met de onvermijdelijke watervallen. Achter iedere bocht wacht telkens weer iets totaal nieuws. Af en toe worden de wolken wat dreigend, voorlopig blijft het echter droog. We raken niet uitgekeken op nieuwe, verrassende vergezichten en het spel van licht en wolken. Noorwegen blijft ons verbazen, hier voelen we ons in onze nopjes. Hier en daar wordt er even gestopt voor wat foto’s of om van kant te wisselen. De Liasanden parking is een speciale plek waar je werkelijk tussen de bomen moet zigzaggen. De Sognefjellet is meer dan 100 km puur rijplezier door een magnifiek landschap, dat zo heel anders is dan al wat we tot nu toe gezien hebben. Hogerop wordt nog volop geskied, we zijn in een witte droomwereld beland. Dat maakt Noorwegen voor ons zo uniek, we hebben in de afgelopen weken in de verschillende regio’s een eigen karakter en eigenheid leren kennen. Marc vindt na het bestuderen van de kaart een tolweg die ons van Turtagø naar Øvre Ardal brengt. Het bespaart ons wat kilometers maar is een steile, smalle bergweg met nog meer unieke vergezichten waar we ons alleen op de wereld wanen. Het lijkt alsof we naar de top van de wereld rijden, we zien nog slechts af en toe een eenzaam berghutje, veel watervallen, nog meer sneeuw en overal hoogspanningskabels. Bijna boven gaan de hemelsluizen helemaal open en wordt het opletten geblazen. Uiteindelijk gaat de weg dalen en moeten we zowaar even stoppen omdat er schapen midden op de weg lopen. De bergweg leidt ons naar nog meer ongelooflijke panorama’s, uiteindelijk belanden we toch terug in de bewoonde wereld.

Het is ondertussen al wat later maar toch pakken we de kans om over de Aurlandsfjlellet te rijden. De ‘sneeuwweg’ was een paar weken geleden nog gesloten maar is nu open. Het kost ons waarschijnlijk wat tijd maar dit spektakel willen we niet missen. Aan het begin gaat het weer steil bergop, schapen zorgen na een haarspeldbocht even voor een kleine opstopping en hebben alle tijd om de weg vrij te maken. Dit oponthoud zorgt voor het nodige jolijt en wat spanning maar voorzichtig passeren we de beestjes. Wat volgt is alweer een spectaculaire rit over een hoogvlakte door het berglandschap en muren van sneeuw die metershoog zijn. De weg heeft zijn naam niet gestolen, we zijn gelukkig dat we dit alsnog kunnen meemaken. We stoppen nog even aan Stegastein, het wondermooie panorama over de Aurlandsfjord ziet er nu totaal anders uit dan de vorige keer dat we hier waren. De sneeuw is grotendeels gesmolten, we verliezen hier niet teveel tijd, we moeten verder om rond 11 uur ’s avonds in Geilo te kunnen zijn. Ook nu is het een groot voordeel dat het hier niet echt donker wordt.

In Aurland nemen we weg 50 naar Gol, de mooie bergwegen volgen mekaar vandaag snel op. De wolken worden dreigend en even later valt de regen met bakken naar beneden. De chauffeur moet extra opletten om geen slippertjes te maken. Het landschap verandert nog eens drastisch en leidt ons langs het Hallingskarvet. Hier valt het echt op hoeveel sneeuw er gesmolten is, geen wonder dat de watervallen allemaal zo spectaculair zijn. Voorzichtig naderen we Geilo, nog even zoeken naar de juiste toegangsweg voor het Vestlia resort en we kunnen inchecken. We worden heel vriendelijk verder geholpen waarna we snel de kamer gaan opzoeken. Toch gaan we nog even aan de receptie vragen of we nog een koffie kunnen drinken. De koffiemachine is schoongemaakt, ze willen ons wel een kopje aanbieden uit een thermos, van de zaak bovendien. We hebben nog wat honger maar zo laat op de avond vinden we niets meer dat open is. We picknicken op de kamer, wat brood en kaas helpen ons uit de nood. We sluiten een bewogen dag af waarin we enorm veel schoonheid hebben gezien. We hebben een lange autorit achter de rug maar hebben ons geen seconde verveeld. Snel nadat we in bed liggen, overvalt de slaap ons. Morgen is weer een nieuwe dag, benieuwd wat die ons gaat brengen.