Pinkstermaandag vandaag, we worden stilaan wakker en maken ons rustig klaar. Voor we een uur later gaan ontbijten, hebben we al 2 auto’s voorbij zien komen. De lucht is wat bewolkt maar het is droog. Nigel heeft een bijna volledig huisgemaakt ontbijtbuffet klaarstaan, verschillende soorten confituur, zelfgebakken brood, zelfs de yoghurt is huisgemaakt. Wat van proeven, smaakt allemaal even heerlijk. Nigel maakt nog een grapje en zegt dat we misschien maar moeten wachten om naar Andenes te rijden tot het spitsuur voorbij is. Hij geeft ons nog de raad om warme kleding aan te doen als we het water op gaan maar zegt dat we dat waarschijnlijk al wel weten van de Hurtigruten.

Vandaag hopen we voor de eerste keer in ons leven walvissen te spotten in hun natuurlijke habitat. Het is een uurtje rijden over weg 82, over files moeten we ons geen zorgen maken. Bij aankomst in Andenes krijgen we te horen dat de afvaart die voorzien was voor 12 u. al uitgesteld is naar 15 u. vanwege het weer. Eerst krijgen we nog een rondleiding in het museum waar we veel meer te weten komen over walvissen in het algemeen. Er wordt wat verder ingegaan op de potvissen omdat die het meest voorkomen rond de Lofoten. Na de rondleiding hebben we ruim de tijd om een kleinigheid gaan te eten en wat rond te wandelen in het kleine stadje.

Op zon- en feestdagen zie je hier in Noorwegen geen kat op straat, zelfs de meeste eetgelegenheden zijn gesloten en dat zijn er sowieso al niet veel. We hebben niet veel keuze maar vinden toch een gezellig klein restaurantje waar Tilly een stokvissoep en Marc een broodje eet. Als we gegeten hebben, zien we dat we nog ruim de tijd hebben en rijden met de auto tot even buiten Andenes om wat tijd door te brengen aan de zee met de wind in ons gezicht en alleen natuurgeluiden om ons heen. Voor we het weten, rijden we terug richting Andenes walviscentrum. Daar krijgen we het nieuws dat de kapitein pas om 16 uur gaat uitvaren. We gaan de auto parkeren aan de kade, wachten nog even en beginnen dan verschillende lagen kleding aan te doen. Gekleed alsof we op noordpoolexpeditie gaan, gaan we aan boord.

Op het moment dat we het kleine haventje uitvaren, krijgen we de nodige veiligheidsinstructies en wordt de zee al snel veel ruwer. We merken dat we allebei onze zeebenen vergeten zijn, zich verplaatsen op dit kleine bootje is een avontuur op zich. Tilly neemt stelling in op het bovenste dek, naast de kapitein en hoopt dat ze niet zeeziek gaat worden. Het speuren naar walvissen begint al snel, in de verte zien we een potvis spuiten, met de verrekijker kan Tilly al een eerste keer sprakeloos een walvis bewonderen. Veel te ver af maar we zullen hopelijk nog een andere, betere kans krijgen. Al snel vangt de kapitein via een microfoon onder de boot een signaal op van een potvis die veel dichter bij de boot is. Even later komt er één vlakbij aan de oppervlakte om te ademen en krijgen we een adembenemend schouwspel, geregisseerd door moeder natuur. Als de potvis genoeg zuurstof heeft, duikt hij terug onder water en zwaait nog een laatste keer vaarwel met zijn staart. Wow, dit is wat we wilden zien. De speurtocht naar andere walvissen kan terug beginnen.

Het is ijskoud op de zee maar we genieten met volle teugen, ondertussen zien we al mensen verkleumd van de kou. Wij hebben daar allemaal geen last van. Aan wal hadden we niet gedacht dat dit boottochtje zo ruw zou worden. Soms lijkt het dat wij ook zeeziek gaan worden maar dat ebt telkens weer weg als we ons fixeren op de bergen aan land. Marc heeft ondertussen al een paar maal de hele boot verkend om mooie foto’s te kunnen maken en komt af en toe even gedag zeggen tegen Tilly. Even informeren hoe het met elkaar gaat en hup, hij is alweer op weg om zijn taak als fotograaf op zich te nemen. De kapitein laat af en toe de hoofdtelefoon rondgaan zodat wij ook de klikgeluiden van de potvissen kunnen horen, Tilly luistert vol vervoering naar de dieren.

Voor we terug koers zetten richting haven komen er nog 4 potvissen naar de oppervlakte, dit schouwspel gaat nooit vervelen. Ondanks de warme kledij begint de kou stilaan door te dringen maar echt koud krijgen we het niet. De muts wordt nog wat dieper getrokken, de sjaal wordt wat strakker rond de nek geslagen. Als de vijfde potvis ons vaarwel heeft gezwaaid met een zwiep van de staart, gaat het richting haven van Andenes. Aan wal is het 12°, het lijkt wel zomer. We voelen ons innig gelukkig, doen wat kleding uit en rijden terug richting Andøy Frilufssenter. Het is al bijna kwart voor 9 ’s avonds en hopen dat we nog een kleinigheid te eten kunnen krijgen, zo niet dan hebben we nog wel wat in de hut.

Toch kiezen we voor de westelijke toeristische route langs de prachtige kust van Andøya. De weg is hier redelijk smal en slingert zich langs de kustlijn. Het licht en de wolken spelen alweer een magisch spel en veranderen het landschap en de zee in een betoverende omgeving. Als we bijna terug aan weg 82 zijn, roept Marc ‘stop’. Een eindje van de weg af, zien we een elandenvrouwtje grazen met een kalf in haar buurt. Deze dieren zijn heel schuw, we zitten muisstil in de auto om zo lang mogelijk van dit tafereel te kunnen genieten, Marc haalt zijn fototoestel boven om alles vast te leggen. Dit geeft deze onvergetelijke dag nog iets extra speciaal.

In stilte vervolgen we onze weg, een kwartiertje later parkeren we de auto aan het Friluftssenter. Er zitten nog 2 jonge Vlamingen te eten, Nigel wil voor ons ook nog wel iets laten klaarmaken als we dat willen. We sluiten de dag af met overheerlijke Noorse wafels met zure room en aardbeienconfituur. In de blokhut genieten we na van de dag en bewonderen het fantastische uitzicht op de Buksnesfjord. Alweer veel te laat gaan we slapen, om 11 u. morgen voormiddag gaan we terug aan boord van de Hurtigruten, dan hebben we tijd om wat uit te rusten. Dan moeten we afscheid nemen van Vesterålen en de Lofoten. Het stemt ons een beetje triest maar er wacht ons ongetwijfeld nog veel moois voor onze vakantie voorbij is.